Siedem iskierek z Leśnej Polany

— Bajka do czytania —

W głębi starego lasu, na polanie otulonej mchem i paprociami, mieszkało siedmiu krasnoludków. Każdy z nich miał inny kolor czapki: Czerwony, Pomarańczowy, Żółty, Zielony, Niebieski, Granatowy i Fioletowy. I każdy – oprócz jednego – wiedział, w czym jest najlepszy.

Czerwony najszybciej biegał, Pomarańczowy najgłośniej śpiewał, Żółty malował najpiękniejsze obrazy na liściach, Zielony hodował najsłodsze jagody, Niebieski naprawiał każdy zepsuty sprzęt, a Granatowy opowiadał historie, przy których zasypiały nawet wiewiórki. Tylko Fioletowy nie wiedział, co umie robić wyjątkowego.

– Jestem tylko fioletowy – wzdychał, patrząc na swoje odbicie w kropli rosy. – Nie potrafię biegać, śpiewać, malować, hodować, naprawiać ani opowiadać. Jestem nikim.

Pozostałe krasnoludki próbowały go pocieszać. Nauczyły go biegać, ale Fioletowy potykał się o korzenie. Nauczyły śpiewać, ale jego głos brzmiał jak skrzypienie starych drzwi. Malował, ale farby spływały po liściu jak deszcz. Hodował, ale jagody robiły się kwaśne. Naprawiał, ale wszystko się psuło. Opowiadał, ale nikt nie rozumiał, o co mu chodzi.

Pewnego wieczoru, gdy słońce chowało się za wzgórzami, a na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy, na polanę przyszedł mały jeżyk. Miał kolce poplątane suchymi liśćmi i wyglądał na bardzo smutnego. – Nie mogę się ruszyć – zapiszczał. – Liście zaplątały się tak mocno, że utknąłem.

Krasnoludki próbowały pomóc. Czerwony biegał w kółko, ale to nie rozplątało liści. Pomarańczowy śpiewał kołysankę, ale jeżykowi nie było do snu. Żółty malował liście na wesołe kolory, Zielony podtykał jagody, Niebieski próbował naprawić kolce, a Granatowy opowiadał historię o dzielnym jeżu – nic nie działało. Wtedy Fioletowy podszedł bliżej i po prostu… usiadł obok jeżyka. Zdjął swoją fioletową czapkę i zaczął delikatnie wyjmować liście spomiędzy kolców, jeden po drugim.

– Nie musisz nic mówić ani robić – szepnął. – Po prostu bądź spokojny. Ja cię rozplączę. I rzeczywiście – po chwili jeżyk był wolny. Uśmiechnął się i pobiegł do swojej norki. Krasnoludki spojrzały na Fioletowego z podziwem. – Ty umiesz słuchać i być cierpliwym – powiedział Czerwony. – To najważniejszy dar ze wszystkich.

Tej nocy Fioletowy zasnął z uśmiechem. A nad polaną, wysoko na niebie, siedem gwiazd ułożyło się w kształt małej fioletowej czapki. I choć każda gwiazda świeciła inaczej, razem tworzyły najpiękniejszy wzór. Bo każdy – nawet ten, który myśli, że jest nikim – ma w sobie iskierkę, która rozświetla świat.

– Dobranoc, Fioletowy – szepnęły krasnoludki, a echo poniosło ich szept przez cały las, aż do gwiazd.