Bajka o salamandrze Lili i deszczowym wzorze

— Bajka do czytania —

W starym, wilgotnym lesie, pod wielkim pniem dębu, mieszkała mała salamandra o imieniu Lila. Miała czarne, błyszczące oczy i pomarańczowe plamki na grzbiecie. Każdego ranka, gdy słońce wschodziło, Lila wychodziła na poszukiwanie kolorowych liści, które spadły z drzew.

Lila uwielbiała zbierać liście: żółte, czerwone, brązowe i zielone. Układała je na miękkim mchu przed swoją norką. Z każdego liścia tworzyła małe dzieła – grzyby, kwiaty, a czasami nawet gwiazdki. Najbardziej lubiła układać wzory, które przypominały jej przyjaciół.

Pewnego dnia Lila postanowiła zrobić najpiękniejszy wzór dla swoich przyjaciół: jeża Kolczatka, mrówki Pracusi i motyla Koloradka. „Zrobię z liści wasze portrety!” – powiedziała i zabrała się do pracy. Jeż dał jej małą igłę, mrówka przyniosła okruszek chleba, a motyl pyłek z kwiatów. Lila wplecione je we wzór, który rósł z godziny na godzinę.

Gdy słońce zaczęło chylić się ku zachodowi, wzór był gotowy. Leśne zwierzęta przyszły go podziwiać. „Jakie to piękne!” – pisnął Kolczatek. „Wygląda jak my!” – zachwyciła się Pracusia. Lila była bardzo dumna. Ale nagle na niebie pojawiły się ciemne chmury. Kap, kap, kap – zaczął padać deszcz.

Krople deszczu spadały na liście. Kolory się zmywały, liście marszczyły się i rozpływały. Wzór znikał. Lila patrzyła ze smutkiem. „Zepsuło się” – wyszeptała. Przyjaciele otoczyli ją. „Nie smuć się, Lilo” – powiedział motyl Koloradek. „Twój wzór był wspaniały. Nawet jeśli deszcz go zmył, my go pamiętamy.”

Lila podniosła głowę. „Ale chciałam, żeby trwał wiecznie…” – szepnęła. „Nie wszystko musi trwać wiecznie” – odpowiedział jeż. „Ważne, że miałaś radość z tworzenia, a my mieliśmy radość z oglądania. Zobacz, deszcz już przestaje.” I rzeczywiście, chmury się rozsunęły, a na niebie pojawiła się mała gwiazdka.

Lila uśmiechnęła się. „Masz rację. Może jutro zrobię nowy wzór, jeszcze piękniejszy!” Przyjaciele się roześmiali. Pracusia obiecała przynieść więcej okruszków, a Koloradek pyłek. Lila wiedziała, że nawet jeśli coś zniknie, można zawsze zacząć od nowa.

Gdy zapadł wieczór, Lila weszła do swojej norki. Położyła się na miękkim mchu i patrzyła przez małe okienko na gwiazdy. Słyszała cichutki szum deszczu, który usypiał las. Zamknęła oczy i pomyślała: „Jutro znów będą liście, jutro znów będę tworzyć.” I zasnęła spokojnie, wtulona w ciepły mech.