Ropuszka Róża i tańczące brodawki

— Bajka do czytania —

W małym stawie, pod wielkim liściem nenufaru, mieszkała ropuszka o imieniu Róża. Miała Zieloną skórkę w małe, szare brodawki. Często wzdychała, patrząc na gładkie żabki: „Nikt nie chce się bawić z taką kropkowaną ropuszką” – szeptała.

Pewnego dnia Róża usłyszała śpiew: „Chodź, potańczymy!” To był mały ślimak Antek. „Ja umiem tylko tańczyć z brodawkami” – odpowiedziała smutno. Antek zaśmiał się: „Właśnie twoje brodawki są cudowne! Kiedy nimi potrząsasz, powstaje fajny rytm!”

Róża spojrzała na swoje brodawki. Naprawdę? Spróbowała delikatnie podskoczyć – brodawki lekko zadrżały. Antek zaczął nucić melodię. Róża tańczyła, a jej brodawki wydawały cichutki, radosny dźwięk: plask-plask-plask.

Zza trzcin wyjrzały żabki. „Ale fajnie tańczy!” – powiedziała jedna. „My nie mamy takich brodawek, więc nie robimy takich dźwięków” – dodała druga. Róża uśmiechnęła się szeroko – nagle poczuła, że jej brodawki to nie wada, a magia.

Antek i żabki utworzyli kółko. Róża tańczyła w środku, a wszyscy klaskali w rytm jej brodawek. Słońce zaczęło zachodzić nad stawem, a niebo zrobiło się różowe. „Jutro znów potańczymy!” – zawołał Antek.

Róża wróciła do swojego liścia, kładąc się wygodnie. Nad nią zapalały się pierwsze gwiazdy. „Dobranoc, brodawki” – szepnęła. Woda cichutko pluskała, a wiatr kołysał liść. Ropuszka zamknęła oczy, czując się wyjątkowo i kochana.

Sen przyszedł lekko jak mgiełka nad stawem. Róża śniła o tańczących brodawkach i przyjaciołach, którzy cieszą się z jej inności. „Jutro znów zaczniemy od nowa” – pomyślała przed zaśnięciem.