Bajka o rozgwiazdzie, która chciała świecić

— Bajka do czytania —

Głęboko, głęboko w błękitnym morzu, na piaszczystym dnie, mieszkała mała rozgwiazda o imieniu Lila. Lila miała pięć miękkich ramion i różową skórkę w białe kropki. W nocy lubiła patrzeć w górę, gdzie przez taflę wody migotały gwiazdy. One były takie jasne i piękne! Lila westchnęła – ona też chciała tak świecić.

Pewnego dnia Lila postanowiła zapytać mądrą rybkę Neonkę: „Neonko, ty jesteś cała srebrna i błyszczysz w słońcu. Jak mogę świecić jak ty?” Neonka uśmiechnęła się: „Każdy świeci inaczej. Ja odbijam światło słoneczne. A ty masz w sobie ciepło, które czuć, gdy jesteś blisko.”

Lila nie do końca zrozumiała, więc popłynęła do kraba Szczypka. „Szczypku, a ty jak świecisz? Masz taki czerwony pancerz!” Krab podrapał się po szczypcach: „Ja nie świecę, Lilo. Ale kiedy się cieszę, moje oczy błyszczą. Może ty też masz coś, co świeci od środka?”

Zaintrygowana rozgwiazda spotkała meduzę Promyczek, która unosiła się w wodzie jak delikatna chmurka. „Promyczek, ty cała lśnisz! Jak to robisz?” Meduza uśmiechnęła się niewidzialnymi ustami: „To światło, które noszę w sobie. Każdy z nas ma własną iskierkę. Twoja iskierka to twoja dobroć, Lilo.”

Lila popatrzyła na swoje ramiona. Czy one naprawdę mogą świecić? Wróciła na swoje ulubione miejsce na dnie morza. Zamknęła oczy i pomyślała o wszystkich przyjaciołach, których spotkała. Poczuła ciepło w sercu. I nagle – zobaczyła, że spod jej ramion wydobywa się delikatna, różowa poświata. Nie była tak jasna jak gwiazdy na niebie, ale była ciepła i miła.

„Świecę!” – szepnęła szczęśliwa Lila. Od tego dnia nie chciała już być jak inne gwiazdy. Rozumiała, że jej własny blask jest wyjątkowy. Każdego wieczoru, gdy zapadał zmrok, Lila rozpromieniała się łagodnym światłem i obserwowała, jak maleńkie rybki przypływają, by z nią odpocząć.

A gdy księżyc wstawał nad morzem, a fale cicho pluskały, Lila kładła się na piasku i zamykała oczy. Jej poświata gasła powoli, jak gasną świeczki przed snem. Wokół robiło się cicho. Tylko gwiazdy na niebie mrugały do niej: „Dobranoc, Lilo. Dobranoc, mała rozgwiazdo.”

I tak każdego dnia Lila uczyła się, że najpiękniejsze światło płynie z wnętrza, gdy jesteśmy sobą. A gdy zapadała cisza, a morze kołysało do snu, mała rozgwiazda zasypiała otulona swoim własnym, miękkim blaskiem.