Mały goryl i spokojna noc

— Bajka do czytania —

W ciepłej dżungli, wysoko wśród drzew, mieszkał mały goryl o imieniu Gogo. Gogo był wesoły i bardzo ciekawski. Uwielbiał skakać z gałęzi na gałąź i głośno się śmiać.

W ciepłej dżungli, wysoko wśród drzew, mieszkał mały goryl o imieniu Gogo. Gogo był wesoły i bardzo ciekawski. Uwielbiał skakać z gałęzi na gałąź i głośno się śmiać.

Gdy nadchodził wieczór, inne małpki i ptaki szykowały się do snu. Tylko Gogo nie chciał przestać się bawić. Bębnił w swoją pierś i wołał: „Uhuuu! Chcę jeszcze skakać!”.

Pewnego dnia, gdy zrobiło się już bardzo ciemno, Gogo usiadł na swojej ulubionej gałęzi. Zobaczył, że księżyc wisi nad dżunglą jak wielki, srebrny banan. Wokół zrobiło się cicho... aż dziwnie.

Gogo rozglądał się i słyszał tylko szum liści i oddech śpiących owadów. „Hmm” – pomyślał – „w tej ciszy jest coś fajnego”. Zamknął oczy i zaczął słuchać, jak jego serce bije: tup, tup, tup.

Nagle przybiegła mała małpka Mika. „Gogo, dlaczego nie śpisz?”. Gogo odpowiedział: „Słucham ciszy. Jest inna niż zabawa, ale też ładna”. Mika spojrzała w niebo i zobaczyła małe gwiazdy.

Gogo i Mika położyli się na mchu i patrzyli w górę. Każda gwiazda mrugała do nich jak małe oczko. Gogo ziewnął i powiedział: „Myślę, że czas już iść spać”. Mika się zgodziła.

Następnego dnia Gogo był wypoczęty i silny. „Wiecie co?” – powiedział do przyjaciół – „Cisza przed snem też jest ważna. Można wtedy śnić o bananach i skakaniu po chmurach”.

Gdy znów nastał wieczór, Gogo przytulił się do swojej mamy i pani nocy. W dżungli zapanowała cisza. Gogo zamknął oczy i pomyślał: „Dobranoc, księżycu. Dobranoc, gwiazdy”. I tak zasnął.