Bajka o włosach Róży, które świeciły w nocy

— Bajka do czytania —

Dawno temu, w małym domku na skraju wielkiego lasu, mieszkała dziewczynka o imieniu Róża. Miała włosy dłuższe niż cała ona – sięgały aż do ziemi i były mięciutkie jak pajęczyna. Każdego ranka mama splatała je w piękny warkocz, a Róża uwielbiała, gdy włosy tańczyły na wietrze.

Pewnego wieczoru, gdy na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy, Róża usiadła na progu i zaczęła nucić swoją ulubioną kołysankę. Wtedy stało się coś niezwykłego – jej włosy zaczęły delikatnie świecić! Na przemian migotały złotem i srebrem, a wokół rozchodziło się ciepłe, przyjemne światło.

Róża przestała śpiewać, a włosy zgasły. – To niemożliwe! – szepnęła. Spróbowała jeszcze raz – znów zaczęły lśnić. Odkryła, że gdy tylko nuci wesołą melodię, jej włosy stają się jak małe lampki. Pobiegła do mamy, a mama uśmiechnęła się: – Każdy z nas ma w sobie magię, którą trzeba odnaleźć. Twoja magia pojawia się, gdy śpiewasz.

Następnego dnia Róża poszła na spacer do lasu. Nagle usłyszała ciche popiskiwanie. Pod krzakiem siedział mały jeżyk, który zgubił drogę i bał się ciemności. – Nie płacz – powiedziała Róża. I zaczęła nucić kołysankę. Jej włosy rozbłysły, oświetlając ścieżkę. Jeżyk ucieszył się i pobiegł w stronę swojego gniazdka. – Dziękuję, Różo! – zapiszczał.

Kilka dni później do Róży przyszła wiewiórka. – Mój orzeszek spadł do ciemnej dziupli i nie mogę go znaleźć – poskarżyła się. Róża znów zaśpiewała, a światło z jej włosów rozjaśniło dziuplę. Orzeszek błyszczał na dnie. Wiewiórka podziękowała i podarowała Róży mały, lśniący kamyk. – To magiczny kamień przyjaźni – powiedziała.

Wieść o niezwykłych włosach Róży szybko rozeszła się po lesie. Każdego wieczoru przychodziły do niej zwierzęta: sowa, która gubiła okulary, zajączek, który bał się burzy, a nawet lis, któremu wpadł ogon w pułapkę. Róża zawsze pomagała, śpiewając, a jej włosy świeciły jaśniej niż księżyc.

Pewnego razu przyszła do niej mała myszka. – Różo, moja babcia jest chora i smutna. Czy mogłabyś zaśpiewać jej na dobranoc? – poprosiła. Róża poszła do mysiej norki, usiadła obok staruszki i zaśpiewała najpiękniejszą kołysankę. Włosy lśniły tak mocno, że cała norka wypełniła się ciepłym blaskiem. Babcia uśmiechnęła się i zasnęła spokojnie.

Gdy Róża wróciła do domu, mama przytuliła ją i powiedziała: – Największa magia w tobie to nie tylko światło włosów, ale dobre serce, które chce pomagać. Tej nocy Róża położyła się w swoim łóżku, a na poduszce leżał kamyk przyjaźni. Zamknęła oczy, a w myślach nucąc cichutką melodię, zasnęła – otulona blaskiem gwiazd i ciepłem swojej własnej magii.