Bajka o rolniku, który siał uśmiechy

— Bajka do czytania —

Dawno, dawno temu, w małej wiosce otoczonej zielonymi pagórkami, mieszkał rolnik Janek. Janek nie miał wielkiego gospodarstwa, ale miał wielkie serce. Każdego ranka wstawał wcześnie, zakładał swój ulubiony słomkowy kapelusz i szedł na pole. Ale zamiast siać pszenicę czy kukurydzę, Janek siał coś zupełnie wyjątkowego.

Janek siał uśmiechy. Tak, dobrze słyszycie! W swojej skrzyni z nasionami trzymał małe, złociste uśmiechy, które wyglądały jak maleńkie słoneczka. Kiedy siał je w ziemi, delikatnie podlewał je wodą z uśmiechem i mówił: „Rośnijcie, drobne uśmiechy, i rozjaśniajcie świat!”.

Pewnego dnia mała Zosia, która mieszkała obok, zapytała: „Janku, dlaczego siejesz uśmiechy, a nie marchewki?”. Janek uśmiechnął się ciepło i odpowiedział: „Bo marchewki rosną dla brzuszka, a uśmiechy rosną dla serduszka. Kiedy ktoś jest smutny, wystarczy zerwać jeden uśmiech i podarować go komuś, a od razu robi się weselej.”

Zosia bardzo chciała zobaczyć, jak te uśmiechy rosną. Janek zaprosił ją na swoje pole. Zobaczyła tam małe, żółte kwiatuszki, które kołysały się na wietrze i wydawały cichutki, radosny dźwięk, jakby się śmiały. „To uśmiechnięte kwiaty” – wyjaśnił Janek. „Kiedy je zrywasz, zostaje ci w dłoni ciepło i chęć do pomagania innym.”

Zosia zerwała jeden kwiatuszek i pobiegła do domu. Po drodze spotkała smutnego psa Burego, który zgubił swoją piłkę. Zosia podała mu kwiatuszek i powiedziała: „Nie smuć się, Burku, pomogę ci szukać”. Pies od razu machnął ogonem, a w jego oczach pojawiła się radość. Zosia zrozumiała, że Janek miał rację – uśmiechy naprawdę działają!

Następnego dnia Zosia przyszła do Janka z własną skrzynką. „Chcę siać uśmiechy tak jak ty!” – powiedziała. Janek dał jej garść złocistych nasion i pokazał, jak je sadzić. Razem pracowali na polu, a wokół nich unosił się zapach świeżej ziemi i słodkiej radości.

Wkrótce cała wioska zaczęła siać uśmiechy. Ludzie obdarowywali się kwiatami, pomagali sobie nawzajem, a na twarzach wszystkich gościł uśmiech. Nawet pani Krysia, która zawsze była zrzędliwa, zaczęła się uśmiechać, gdy dostała od Zosi bukiet uśmiechniętych kwiatów.

Kiedy nadszedł wieczór, Janek usiadł na ganku, a Zosia obok niego. Patrzyli na gwiazdy, które mrugały do nich jak małe uśmiechy na niebie. „Dobranoc, Janku” – szepnęła Zosia. „Dobranoc, Zosiu” – odpowiedział Janek. „Pamiętaj, że każdy z nas może siać uśmiechy każdego dnia.” I tak, w ciszy i spokoju, cała wioska zasnęła, a nad polami unosił się delikatny, radosny szept uśmiechniętych kwiatów.