Bajka o zebrze, która szukała swoich pasków

— Bajka do czytania —

Mała zebra Zuzia mieszkała na wielkiej, zielonej sawannie. Każdego ranka budziła się wesoło, przeciągała i patrzyła na swoje czarno-białe paski. Uwielbiała je, bo były miękkie i wesoło falujące. Aż pewnego dnia wydarzyło się coś dziwnego.

Zuzia otworzyła oczy i spojrzała na swoje futerko. Zamiast pasków zobaczyła tylko gładką białą sierść. Zdziwiła się ogromnie: „Gdzie się podziały moje paski?”. Wstała szybko i rozejrzała się dookoła. Może spadły na ziemię? Ale nigdzie ich nie było.

Zuzia postanowiła pójść na poszukiwanie. Najpierw spotkała żyrafę Grażynkę, która miała długą szyję i brązowe plamki. „Grażynko, widziałaś moje paski?” – zapytała. Żyrafa pochyliła głowę: „Nie, ale wiesz, twoje paski są bardzo ważne. Bez nich byś nie była taka ładna”. Zuzi zrobiło się ciepło na sercu.

Dalej szła wielkim słoniem Stefanem. Trąba słonia fajnie grała, a on sam kiwał się jak wielka skała. „Stefanie, pomożesz mi znaleźć paski?”. Słoń uśmiechnął się dobrodusznie: „Paski ci nie uciekły, mała. Spójrz w wodę, tam zobaczysz swoje odbicie”. Zuzia podeszła do małego jeziorka.

W wodzie zobaczyła siebie – swoją białą główkę, czarne oczy i… na brzuszku delikatne cienie. Im dłużej patrzyła, tym wyraźniejsze stawały się paski. „Magia!” – szepnęła. Ale to nie była magia – to wszystko działo się w jej głowie. Paski były cały czas, tylko się schowały, gdy Zuzia spała.

Przybiegła małpka Matylda, skacząc z gałęzi na gałąź. „Zuziu, znalazłaś już paski? Wcale ich nie zgubiłaś. One są w tobie, jak twoja radość i śmiech”. Zuzia uśmiechnęła się szeroko. Miała rację. Każdy ma coś wyjątkowego – paski, plamki, sierść czy uśmiech.

Podziękowała przyjaciołom i pobiegła do domu. Wieczorem, gdy niebo zrobiło się granatowe, Zuzia patrzyła na gwiazdy. Miała na sobie swoje piękne paski. „Dobrze, że jestem taka, jaka jestem” – pomyślała cichutko. I wtuliła nos w miękką trawę.

Gwiazdy migotały nad sawanną, a Zuzia zamknęła oczy. Jej paski były na miejscu, bo zawsze były z nią. Otulił ją sen, cichy i spokojny. Na niebie zapaliła się jedna mała gwiazdka – jak dobranoc od sawanny. Dobranoc, Zuziu. Dobranoc, gwiazdy.