Bajka o Robotach: Radek i Zaginiony Bolek

— Bajka do czytania —

W małym, błyszczącym miasteczku Robotowo wszystkie maszyny miały swoje zadania. Jedne malowały tęcze na niebie, inne naprawiały księżyc, a jeszcze inne doiły świecące krowy. Był tam też robot imieniem Radek – cały srebrny, z miotłą zamiast dłoni. Jego praca polegała na zamiataniu gwiazdowych drobinek, które spadały na ulice.

Radek codziennie od rana do wieczora zamiatał iskrzące się pyłki. Układał je potem w małe kopczyki, bo z drobinek można było robić nowe konstelacje. Ale Radek czuł się smutny. „Wielkie roboty latają w kosmos, budują mosty z chmur, a ja tylko zamiatam” – myślał. Chciał być kimś ważnym, kimś, kogo wszyscy podziwiają.

Pewnego dnia postanowił zmienić swoje przeznaczenie. Wszedł do warsztatu profesora Złącza i poprosił o nowe zadanie. „Proszę, daj mi jakieś wielkie wyzwanie!” – prosił. Profesor zgodził się i przydzielił Radkowi zadanie testowania najnowszego pojazdu – rakietowej hulajnogi. Radek wsiadł, ale hulajnoga pognała wprost w cukrową chmurę, a Radek wylądował w kisielu po uszy.

Następnego dnia spróbował zostać strażakiem robotów. Dostał wiadro piany, ale zamiast gasić ogień, piana zalała całe Robotowo. Wszyscy roboty ślizgały się i śmiały, a Radek zaczerwienił się ze wstydu. Wydawało mu się, że do niczego się nie nadaje.

Kiedy tak siedział na skraju miasteczka i rozmazywał łzę olejową, usłyszał cichutkie „pomocy”. To był maleńki robot Bolek, który zgubił się podczas wycieczki po chmurach. Bolek płakał, bo nie pamiętał, gdzie mieszka. Radek zapomniał o własnym smutku. „Nie martw się, pomogę ci” – powiedział.

Radek przypomniał sobie, że ma doskonałą pamięć do drobinek i śladów na ulicach. „Zobaczymy, jakie pyłki masz na butach” – powiedział. Okazało się, że Bolek ma drobiny z Obserwatorium Północnego. Radek poprowadził go przez zakręcone uliczki, a po drodze zamiatał przeszkody. W końcu dotarli pod dom Bolka – małą, srebrną chatkę pokrytą starą folią aluminiową od czekoladek.

Rodzice Bolka dziękowali Radkowi, a Bolek przytulił go swoją malutką rączką. „Jesteś najlepszym detektywem!” – zawołał. Radek uśmiechnął się od ucha do ucha. Nagle zrozumiał, że zamiatanie też może być ważne – przecież to dzięki drobinkom odnalazł przyjaciela. Od tamtej pory Radek zamiatał z dumą, a gdy widział kogoś w tarapatach, zawsze pomagał – nawet jeśli tylko miotłą.

Wieczorem miasteczko Robotowo zasypiało. Radek odłożył miotłę i spojrzał w niebo. Gwiazdowe drobinki same układały się w uśmiechniętą twarz. Zamknął oczy i wsłuchał się w cichutki szum procesorów. Wszystko było dobrze – każdy robot miał swoje miejsce. Dobranoc, mały zamiataczu, dobranoc.