Bajka o małym robocie Tyk-Tyku

— Bajka do czytania —

W krainie robotów, gdzie wszystko działało idealnie, mieszkał mały robot o imieniu Tyk-Tyk. Był malutki, srebrzysty i miał okrągłe oczka, które świeciły na niebiesko. Każdy robot w tej krainie miał jakąś wyjątkową umiejętność – jeden potrafił liczyć do miliona, inny latać wysoko nad chmurami, a jeszcze inny gotował pyszny olej. Tylko Tyk-Tyk nie wiedział, co potrafi robić najlepiej.

Tyk-Tyk czuł się smutny. Obserwował kolegów, którzy z łatwością pokazywali swoje talenty. Liczyk liczył gwiazdy w mgnieniu oka, Lotek frunął nad fabrykami, a Olejek przyrządzał najsmaczniejsze dania. Każdy był ważny i podziwiany. Tyk-Tyk zastanawiał się: „Czy ja też umiem coś wyjątkowego?”.

Pewnego dnia, podczas spaceru po Starej Dzielnicy, Tyk-Tyk znalazł małą, zardzewiałą lampkę. Była brudna i nie świeciła, ale miała śliczny kształt. „Biedna lampko, chciałbym ci pomóc” – szepnął Tyk-Tyk. Postanowił ją naprawić. To było trudne zadanie, bo nie miał narzędzi ani instrukcji.

Najpierw poszedł do Liczyka, który szybko przeliczył, ile części potrzeba. „Ale sam nie masz czasu się tym zająć” – powiedział Liczyk i zajął się swoimi gwiazdami. Potem Tyk-Tyk poszedł do Lotka, ale ten wzleciał w niebo, mówiąc: „Nie mam czasu na małe lampki”. Nawet Olejek kręcił śrubkami, ale był zajęty gotowaniem.

Tyk-Tyk nie poddał się. Usiadł przy warsztacie i zaczął działać powoli, krok po kroku. Czyścił styki, dokręcał śrubki, łączył kabelki. Raz mu coś nie wychodziło, ale próbował jeszcze raz – z cierpliwością, której nikt wcześniej u niego nie widział. Minęła godzina, potem dwie.

Nagle lampka zapaliła się! Światło było miękkie i ciepłe, jak promień słońca. Iskierki tańczyły wokół niej, a cała kraina zrobiła się jaśniejsza. Roboty przybiegły zobaczyć, co się dzieje. „Ale piękne światło!” – zawołały. „Jak to zrobiłeś, Tyk-Tyku?”. Tyk-Tyk uśmiechnął się: „Po prostu się nie poddałem i cierpliwie pracowałem”. Wtedy wszystkie roboty zrozumiały, że Tyk-Tyk ma wielki talent: potrafi naprawiać rzeczy z miłością i cierpliwością.

Tego wieczoru mały robot położył się spać w swojej przytulnej wnęce. Lampka stała obok i rzucała na niego migoczące cienie. Był zmęczony, ale bardzo szczęśliwy. Zamknął swoje niebieskie oczka i poczuł, jak spokój otula go jak miękki kocyk. Za oknem świeciły gwiazdy – te same, które Liczyk tak szybko liczył, ale teraz Tyk-Tyk wiedział, że nie trzeba ich liczyć, żeby czuć się wyjątkowym.