Renifer i Gwiazda Północy

— Bajka do czytania —

W krainie wiecznego śniegu, gdzie niebo lśniło milionem gwiazd, mieszkał mały renifer o imieniu Renio. Miał miękkie, brązowe futerko i oczy błyszczące jak dwa brylanty. Każdego dnia patrzył na stado dorosłych reniferów, które galopowały po lodowych polanach, i marzył, by być tak szybki i silny jak one.

Pewnego wieczoru, gdy księżyc wisiał nisko nad horyzontem, Renio postanowił pobiec za stadem. „Dasz radę!” – powiedział do siebie i ruszył ile sił w kopytkach. Ale śnieg był głęboki, a nierówne pagórki sprawiały, że ciągle się potykał. Po chwili został daleko w tyle, a stado zniknęło za śnieżną zasłoną.

Zmęczony i smutny usiadł na zaspie. „Nigdy nie będę taki jak oni” – szepnął. Wtedy nad jego głową rozbłysła niezwykle jasna gwiazda. To była Gwiazda Północy, która widziała wszystko z góry. „Dlaczego płaczesz, mały?” – zapytała łagodnym głosem. Renio westchnął: „Bo nie umiem biegać tak szybko jak inne renifery”.

Gwiazda uśmiechnęła się ciepło: „Szybkość nie jest wszystkim. Spójrz w dół – widzisz tego małego lisa, który ugrzązł w śniegu?”. Renio spojrzał i rzeczywiście dostrzegł lisie ogon wystający z zaspy. „On potrzebuje pomocy” – powiedziała gwiazda. Renio bez wahania podszedł i delikatnie odgarnął śnieg, uwalniając liska. Lis wdzięcznie machnął ogonem i pobiegł dalej.

Kiedy Renio wrócił na pagórek, Gwiazda Północy znów zabłysła. „Widzisz? Masz w sobie odwagę i dobre serce. Są rzeczy, których nie da się zmierzyć szybkością” – powiedziała. Renio poczuł ciepło w piersi. Przypomniał sobie, jak pomagał ptaszkom znaleźć gniazda i jak przynosił jagody młodszym reniferkom. Może nie był najszybszy, ale był pomocny.

Następnego dnia znowu wybiegł z innymi. Tym razem nie ścigał się z nimi – biegł własnym tempem. Nagle zobaczył malucha, który się przewrócił na lodzie. Renio zatrzymał się, pomógł mu wstać i zaprowadził do bezpiecznego miejsca. Starsze renifery patrzyły na to z uznaniem. „Renio jest naszym opiekunem” – powiedział jeden z nich.

Od tamtej pory Renio nie martwił się, że jest wolniejszy. Zrozumiał, że każdy ma swój dar – jedni szybkie nogi, drudzy dobre serce. A gdy zapadał wieczór, siadał na śniegu i patrzył, jak Gwiazda Północy mruga do niego przyjaźnie. Wiedział, że jest wyjątkowy właśnie taki, jaki jest.

Gdy słońce zaszło za lodowymi górami, a pierwsze gwiazdy pojawiły się na niebie, Renio położył się w swojej miękkiej śnieżnej norze. Zamknął oczy, wsłuchując się w cichy szum wiatru. „Dobranoc, Reniu” – szepnęła Gwiazda Północy. „Dobranoc” – odpowiedział cicho i zasnął spokojnie, marząc o nowych przygodach.