Rysio i gwiaździsta przygoda

— Bajka do czytania —

Mały reniferek Rysio mieszkał w dużym stadzie zaśnieżonych gór. Każdego wieczoru patrzył na wielką górę na horyzoncie i zastanawiał się, co kryje się po drugiej stronie. Był ciekawski i odważny, ale też trochę nieśmiały.

W stadzie wszyscy byli zajęci codziennymi sprawami – dorośli szukali porostów pod śniegiem, a młode renifery bawiły się w berka. Rysio często przystawał i spoglądał w stronę góry. Mama mówiła mu, że tam zaczyna się wielka przygoda, ale że trzeba być ostrożnym. Pewnego ranka Rysio postanowił sprawdzić to sam.

Wyruszył, gdy słońce świeciło wysoko. Szedł przez miękkie zaspy, a jego małe racice zostawiały ślady na śniegu. Po chwili zobaczył lisa – rudego, z puszystym ogonem. Lis spytał: „Dokąd idziesz, mały reniferku?” Rysio odpowiedział, że chce zobaczyć, co jest za górą. Lis uśmiechnął się i powiedział: „Tam jest pięknie, ale łatwo się zgubić. Zapamiętaj: jeśli potrzebujesz pomocy, wystarczy zawołać.”

Rysio szedł dalej, ale wkrótce zrobiło się pochmurno i zaczął padać śnieg. Wszystko wokół wyglądało tak samo – białe i ciche. Reniferek poczuł strach. Usiadł pod małym świerkiem i zacząć płakać. Wtedy usłyszał ciche pohukiwanie – to była sowa, która mieszkała w dziupli. „Dlaczego płaczesz, mały?” – zapytała. Rysio wyznał, że się zgubił.

Sowa rozłożyła skrzydła i powiedziała: „Nie martw się, znam te góry jak własne pióra. Pokażę ci drogę powrotną, ale obiecaj, że następnym razem zabierzesz kogoś ze sobą.” Rysio skinął głową. Sowa leciała przed nim, a on szedł za nią, czując wdzięczność. Po drodze spotkali lisa, który czekał na nich z ciepłym liściem herbaty z jagód.

Wkrótce dotarli do stada. Mama Rysia wybiegła na spotkanie i przytuliła go mocno. „Gdzie byłeś? Tak się martwiłam!” – powiedziała. Rysio opowiedział o swojej przygodzie i o tym, jak lis i sowa mu pomogli. Mama uśmiechnęła się: „Widzisz, nawet najodważniejszy reniferek czasem potrzebuje przyjaciół.”

Tego wieczoru całe stado zebrało się w kręgu. Sowa opowiedziała historię o gwiazdach, które świecą dla tych, którzy potrafią prosić o pomoc. Rysio słuchał z zachwytem. Zrozumiał, że odwaga to nie tylko pójście samemu, ale też umiejętność powiedzenia „pomóż mi”.

Gdy księżyc wzniósł się nad górą, Rysio przytulił się do mamy. Jego oczy zrobiły się ciężkie. Patrzył na migoczące gwiazdy i myślał o lisie i sowie. Wiedział, że jutro podziękuje im jeszcze raz. Powoli zapadał w sen, a wokół panowała cisza przerywana tylko cichym chrzęstem śniegu pod kopytami. Dobranoc, Rysiu – szepnęły gwiazdy.