Wróbelek, który chciał śpiewać jak słowik

— Bajka do czytania —

Mały wróbelek o imieniu Pip mieszkał w gnieździe pod rynną starego domku. Każdego wieczoru słyszał słowika, który śpiewał tak pięknie, że gwiazdy zdawały się przystawać, by go posłuchać. Pip bardzo chciał tak samo.

Pewnego dnia spotkał szpaka Bazylego, który potrafił świetnie naśladować odgłosy innych ptaków. – Naśladuj mnie! – zaćwierkał Bazyli. Pip próbował, ale wychodziło mu tylko słabe 'ćwir, ćwir'. Bazyli wzruszył ramionami i odleciał, a Pip poczuł się jeszcze gorszy.

Zrezygnowany usiadł na gałęzi starego dębu. Wtedy usłyszał cichy, szeleszczący głos. To była Mądralina, najmądrzejsza sowa w parku. – Dlaczego jesteś taki smutny, mały wróbelku? – zapytała.

Pip opowiedział jej o swoim smutku. – Chcę śpiewać jak słowik, ale umiem tylko ćwierkać. Mądralina uśmiechnęła się tajemniczo. – A czy wiesz, że twoje ćwierkanie jest wyjątkowe? Posłuchaj. Sowa skinęła skrzydłem w stronę ziemi, gdzie małe pisklęta szukały jedzenia.

Pip nie rozumiał. – Przecież inne ptaki też ćwierkają. – Tak – powiedziała Mądralina – ale tylko ty potrafisz znaleźć najdrobniejsze okruszki chleba w najmniej spodziewanych miejscach. Twój prawdziwy dar to nie głos, ale serce pełne troski o innych.

Pip spojrzał na pisklęta. Rzeczywiście, nikt nie znajdował jedzenia tak szybko jak on. Zaczęło mu to sprawiać radość. Każdego ranka zbierał okruszki dla siebie i dla innych. Gdy je karmił, jego 'ćwir' brzmiało jak najpiękniejsza piosenka.

Tego wieczoru, gdy słowik zaczął swój koncert, Pip nie próbował go naśladować. Usiadł wygodnie w gnieździe, zamknął oczy i cicho zaćwierkał 'ćwir, ćwir' do siebie. To była prosta melodia, ale jego własna.

Wokół zapadła cisza. Księżyc powoli wspinał się na niebo, a pierwsze gwiazdy zaczynały mrugać do Pipa, który zasypiał wtulony w piórka swojej mamy. Był szczęśliwy, bo wiedział, że bycie sobą to najpiękniejszy dar, jaki można mieć. Dobranoc, mały wróbelku. Dobranoc, maleńki.