Bajka o Łapce, małej piesce, która pomogła

— Bajka do czytania —

Za starym dębem, pod pagórkiem z polnych kwiatów, mieszkała mała pieska o imieniu Łapka. Miała łatkę na uchu i ogon jak pędzelek do malowania – zawsze merdała, gdy czuła, że ktoś potrzebuje pomocy.

Pewnego dnia, gdy Łapka bawiła się z krecikiem, usłyszała cichutki płacz. To pani Malinka, wiewiórka z dziupli na klonie, wołała: – Och, wszystkie moje orzechy się rozsypały! Zgubiłam je w lesie, gdy niosłam je do spiżarni na zimę.

Łapka natychmiast wezwała swoich przyjaciół: Burka – psa o sierści jak kasztany, i Pusię – małą suczkę z lokami na uszach. – Zorganizujmy psia patrol! – zawołała Łapka. – Każdy może pomóc szukać orzechów!

Burek powąchał ścieżkę wzdłuż strumienia. Pusia zajrzała pod liście paproci. Łapka pobiegła na polanę, gdzie słońce grzało najmocniej. – Znalazłam trzy orzechy! – szczeknęła radośnie. Wkrótce wszystkie orzechy wróciły do pani Malinki.

Wiewiórka uśmiechnęła się szeroko. – Dziękuję, pieski! Teraz ja też wam pomogę. Wiecie, że pod starym mostkiem jest mnóstwo smacznych jagód? – Pieski pobiegły w tamtą stronę i znalazły nie tylko jagody, ale też zgubiony szalik Zająca.

Łapka zawiesiła szalik na gałęzi, żeby Zając go zobaczył. – Pomaganie innym sprawia, że wszystkim jest cieplej na sercu – powiedziała. Potem wszystkie pieski usiadły na łące i patrzyły, jak zachodzące słońce maluje niebo na różowo i złoto.

– Wiecie co? – mruknął Burek, kładąc głowę na łapach. – Najlepsze w psim patrolu jest to, że nie trzeba być dużym, żeby zrobić coś dobrego. Pusia ziewnęła i przytuliła się do Łapki. – A ja myślę, że najważniejsze to mieć przyjaciół, z którymi można dzielić się pomaganiem.

Gdy gwiazdy zaczęły się pokazywać na niebie, Łapka, Burek i Pusia wrócili do swoich legowisk. Każdy niosł w sercu ciepłe wspomnienie dnia pełnego dobrych uczynków. Cisza otuliła las, a pieski zasnęły, marząc o jutrzejszych przygodach.