Bajka o psie

— Bajka do czytania —

Burek był brązowym psem z wesołym ogonem. Machał nim tak mocno, że aż wibrował. Bardzo kochał swojego chłopca Kacpra — i bardzo głośno szczekał na wszystko.

Gdy listonosz dzwonił — hau! Gdy przechodził kot — hau hau! Gdy spadał liść — hau! Kacper wzdychał: „Burek, musisz być spokojniejszy.”

Pewnego wieczora Kacper usiadł na trawie. Burek pobiegł, ale zamiast szczekać, usiadł obok. Kacper milczał i patrzył na chmury. Burek też patrzył. Ogon machał powoli, cicho.

„Wiesz, Burek” — powiedział w końcu Kacper — „kiedy nic nie mówisz, słyszę ptaki. I wiatr. I siebie.” Burek położył głowę na kolanach chłopca. To było najlepsze „hau” — bez dźwięku.

Od tamtej pory Burek uczył się słuchać. Gdy Kacper był smutny, pies siadał blisko. Gdy się śmiał, machał ogonem. Gdy mówił „cicho”, Burek kłaśnął tylko raz językiem i już.

Pewnej nocy Kacper nie mógł zasnąć. Burek wskoczył na brzeg łóżka — dozwolone tylko w wyjątkowe wieczory — i westchnął ciężko, jak mała para lokomotywy.

Kacper zaśmiał się cicho. „Dobranoc, Burek.” Pies otulił go ciepłem. Kacper poczuł spokój. Ogon machnął raz, drugi — wolno, wolno.

Za oknem świecił Księżyc. Burek zamknął oczy. Kacper też. I w pokoju zapanowała cisza — taka dobra, pełna przyjaźni.

Bo czasem najwierniejsze „hau” to po prostu bycie obok, kiedy ktoś tego potrzebuje.