Bajka o Kropce i psie, który zgubił swój cień

— Bajka do czytania —

W małym, przytulnym miasteczku, gdzie domki miały kolorowe dachy, a ulice pachniały świeżym chlebem, mieszkał pies o imieniu Kropka. Kropka był małym, kudłatym pieskiem w brązowe łatki, który uwielbiał biegać za piłką i spać na słońcu. Pewnego dnia obudził się i zobaczył, że jego cień zniknął!

Kropka przeciągnął się, ziewnął, a potem spojrzał na ziemię. Zamiast znajomej, szarej plamy, która zawsze za nim biegała, była tylko pusta trawa. – Gdzie jest mój cień? – zastanawiał się głośno. Bez cienia czuł się dziwnie, jakby brakowało mu kawałka siebie.

Postanowił go odnaleźć. Wyruszył wzdłuż rzeki, która błyszczała w słońcu jak srebrna wstążka. Spotkał tam starą, mądrą wydrę. – Wydro, widziałaś mój cień? – zapytał. Wydra popatrzyła na niego spod oka. – Twój cień? A dlaczego go potrzebujesz? – zapytała. Kropka westchnął. – Bo bez niego czuję się niekompletny.

Wydra uśmiechnęła się. – Może twój cień poszedł pomóc komuś innemu? Kiedyś mój cień też zniknął, a potem zobaczyłem, jak osłania małą żabkę przed słońcem. Cienie czasem wędrują, żeby zrobić coś dobrego. Kropka zdziwił się, ale podziękował i ruszył dalej.

Następnie trafił na łąkę pełną kwiatów, gdzie spotkał kota Filemona, który leniwie przeciągał się na kamieniu. – Filemonie, widziałeś mój cień? – zapytał Kropka. Kot zmrużył oczy. – A co mi dasz w zamian? – mruknął. Kropka pomyślał chwilę. – Mogę ci pomóc złapać myszkę, jeśli chcesz. Filemon parsknął śmiechem. – Nie trzeba. Twój cień był tutaj, ale poleciał dalej, bo usłyszał, że ktoś go potrzebuje.

Kropka poczuł się trochę smutny, ale też ciekawy. Kto mógł potrzebować jego cienia? Pobiegł w stronę lasu, gdzie usłyszał ciche popiskiwanie. Pod wielkim dębem siedział mały, szary szczeniak, który trząsł się z zimna. – Dlaczego płaczesz? – zapytał Kropka. Szczeniak spojrzał na niego wilgotnymi oczami. – Zgubiłem się i jest mi zimno – wyszeptał.

Kropka bez wahania usiadł obok szczeniaka i otulił go swoim futrem. W tej samej chwili poczuł, że coś się zmienia. Zobaczył, jak zza drzewa wyłania się znajoma, szara plama – jego cień! Cień przysunął się do nich i okrył szczeniaka delikatnym cieniem, chroniąc go przed wiatrem. Kropka zrozumiał, że jego cień nie zniknął – po prostu poszedł pomóc komuś, kto tego potrzebował.

Szczeniak uśmiechnął się, a Kropka zaprowadził go do swojej budy, gdzie nakarmił go i ogrzał. Od tej pory Kropka wiedział, że czasem to, co wydaje się stracone, wraca do nas w najmniej spodziewanym momencie, a pomaganie innym jest największą przygodą. Gdy zapadł zmrok, Kropka położył się obok szczeniaka, a jego cień spokojnie legł u ich stóp. Przez okno wpadało światło księżyca, a gwiazdy cicho mrugały im dobranoc.