Bajka o prawdziwym świętym Mikołaju dla 5-latka

— Bajka do czytania —

W małym, śnieżnym miasteczku, gdzie latarnie świeciły jak złote gwiazdy, mieszkał chłopiec o imieniu Mikołaj. Miał pięć lat, niebieskie oczy i bujną, rudą czuprynę, która sterczała na wszystkie strony. Każdego wieczoru siadał przy oknie i patrzył w niebo, wypatrując sań z reniferami. Bardzo chciał spotkać prawdziwego świętego Mikołaja.

Pewnego grudniowego dnia, gdy śnieg sypał gęsto jak z magicznej puchowej poduszki, Mikołaj poszedł z mamą na targ. Na placu stała wielka choinka, a wokół niej kręcili się ludzie z koszami pełnymi pierników i jabłek. Nagle Mikołaj zobaczył starszego pana w czerwonym płaszczu, który rozdawał dzieciom cukierki. – To on! – krzyknął Mikołaj i podbiegł do niego z radością.

Pan uśmiechnął się ciepło, a jego oczy błyszczały jak dwa małe słoneczka. – Cześć, mały przyjacielu – powiedział. – Szukasz świętego Mikołaja? Mikołaj skinął głową. – Ale ja nie mam sań ani reniferów – dodał pan. – Jestem tylko pomocnikiem. Prawdziwy święty Mikołaj to każdy, kto sprawia, że inni czują się radośni.

Mikołaj zamyślił się. – Jak to? – zapytał. Pan przykucnął i powiedział: – Widzisz tę panią z małym dzieckiem? Jest zmęczona i ma puste ręce. Możesz jej pomóc? Mikołaj nie miał nic, ale przypomniał sobie o jabłku, które dostał od mamy. Podał je kobiecie, a ona uśmiechnęła się tak pięknie, że w brzuchu Mikołaja zrobiło się ciepło.

Od tego dnia Mikołaj postanowił zostać pomocnikiem świętego Mikołaja. Pomagał tacie nieść zakupy, dzielił się zabawkami z młodszym bratem i narysował dla sąsiadki kolorowy obrazek. Każdego wieczoru czuł, jak w jego sercu rośnie iskierka radości – większa niż wszystkie prezenty pod choinką.

W Wigilię, gdy cała rodzina usiadła przy stole, mama powiedziała: – Mikołaju, jesteś prawdziwym świętym Mikołajem, bo dajesz innym swoje dobro. Chłopiec uśmiechnął się i spojrzał w okno. Na niebie świeciła pierwsza gwiazdka, a on wiedział, że magia świąt jest w nim samym – w każdym uścisku, uśmiechu i dobrym słowie.

I tak, gdy zegar wybił ósmą, Mikołaj położył się do łóżka. Mama otuliła go kołdrą, a za oknem gwiazdy tańczyły na śniegu. – Dobranoc, mały Mikołaju – szepnęła. – Śpij spokojnie, bo prawdziwa magia trwa w twoim sercu. I Mikołaj, z uśmiechem na twarzy, zasnął cichutko jak płatek śniegu.