Mały Potworek i Tajemniczy Dźwięk

— Bajka do czytania —

W małym miasteczku, gdzie domy były kolorowe jak tęcza, a uliczki ciche jak sen, mieszkał pięcioletni Oliwer. Pewnej nocy, gdy księżyc wisiał wysoko na niebie, usłyszał dziwny dźwięk. To nie było wycie wiatru ani skrzypienie drzwi – to cichutkie, żałosne pukanie do okna.

Oliwer podszedł do okna ostrożnie. Zza firanki wyjrzało coś małego, puchatego i niebieskiego – jak chmurka po deszczu. To był potworek! Miał wielkie, smutne oczy i drżące łapki. „Nie bój się” – wyszeptał Oliwer, choć sam trochę się bał.

Potworek nazywał się Lulu i przybył z Nocnej Krainy, gdzie wszystko jest mięciutkie i aksamitne. Zgubił się, bo gonił za świetlikiem. Jego domek z waty cukrowej był bardzo daleko, a Lulu nie wiedział, jak wrócić.

Oliwer zaprosił Lulu do środka. Potworek wszedł cichutko, rozglądając się z ciekawością. Okazało się, że wcale nie jest straszny – uwielbiał malować palcami po szybie i chichotać, gdy zobaczył swój odbity nos.

Dzieci z miasteczka usłyszały śmiech i przybiegły do okna. Na początku stały z daleka. Ale gdy zobaczyły, jak Lulu rysuje słoneczka z dżemu na toście, przestały się bać. „Jest słodki!” – krzyknęła Zosia, a inne dzieci zaczęły się śmiać.

Razem z Lulu dzieci urządziły małe przyjęcie. Rysowały, tańczyły i opowiadały historie. Potworek nauczył je piosenki o gwiazdach, a one pokazały mu, jak skakać na jednej nodze. Lulu czuł się szczęśliwy i już nie był smutny.

Gdy nadszedł czas pożegnania, Lulu dostał od dzieci mapę z błyszczącymi punktami. „Te światełka prowadzą do Nocnej Krainy” – powiedziała Oliwer. Potworek podziękował i obiecał, że wróci, gdy tylko na niebie pojawią się trzy gwiazdy z rzędu.

Tej nocy Oliwer położył się spać z uśmiechem. Za oknem migotały gwiazdy, a jedna z nich mrugnęła do niego radośnie – to Lulu machał na do widzenia. Cisza otuliła miasteczko, a sen przyszedł cichutko jak potworek.