Zagubiony skarb i mądry policjant

— Bajka do czytania —

W małym miasteczku Polanka, gdzie domki były kolorowe jak tęcza, mieszkał pan policjant o imieniu Stefan. Był wysoki, miał wąsy i okrągły brzuszek, a przede wszystkim – wielkie serce. Każdego ranka wsiadał na swój rower i jechał na posterunek, uśmiechając się do wszystkich po drodze.

Pewnego dnia pani Wanda, która prowadziła budkę z lodami, przyszła zapłakana. – Panie Stefanie, ktoś ukradł mi wszystkie puszki z syropem! – zawołała. Stefan obiecał, że znajdzie złodzieja. Zaczął wypytywać sąsiadów, ale nikt nic nie widział. Zamiast robić się zły, pomyślał: „Ktoś musiał mieć ważny powód”.

Następnej nocy Stefan czuwał przy budce. Usłyszał ciche kroki i zobaczył małą postać w ciemności. To był Tomek, chłopiec z sąsiedztwa. Niósł plecak pełen puszek. Stefan nie krzyknął, tylko podszedł spokojnie. – Tomku, dlaczego to robisz? – zapytał cicho.

Tomek spuścił głowę. – Moja siostra Ania ma astmę, a lekarstwa są bardzo drogie. Mama pracuje cały dzień, a i tak nie starcza. Słyszałem, że syropy z budki są zdrowe, więc chciałem dać je Ani... – Łzy popłynęły mu po policzkach. Stefan westchnął i położył rękę na ramieniu chłopca.

Następnego ranka Stefan poszedł do domu Tomka. Zobaczył, że rzeczywiście mieszkają skromnie, a Ania leży w łóżku i kaszle. Stefan nie zgłosił kradzieży. Zamiast tego porozmawiał z panią Wandą, a potem z urzędem miasta. Załatwił dla mamy Tomka pracę w sklepie oraz darmowe lekarstwa dla Ani.

Tomek zwrócił wszystkie puszki i przeprosił panią Wandę. Ta uśmiechnęła się i powiedziała: – Każdemu może się zdarzyć błąd. Ważne, żeby wyciągnąć z niego naukę. Później Stefan kupił Tomkowi i Ani po dwa rożki lodów – waniliowe z posypką. Chłopiec obiecał, że już nigdy nie weźmie niczego, co nie należy do niego.

Od tamtej pory Tomek często pomagał pani Wandzie w budce, a Stefan co tydzień sprawdzał, czy u Tomków wszystko w porządku. W Polance wszyscy zrozumieli, że czasem pozory mylą, a prawdziwym skarbem jest wsparcie i zrozumienie.

Tej nocy Tomek leżał w swoim łóżku, patrząc przez okno na migoczące gwiazdy. Czuł spokój i wdzięczność. „Gdyby pan Stefan od razu mnie skarcił, nigdy bym się nie poprawił” – pomyślał. I zasnął cicho, otulony ciepłem nocy, a gwiazdy mrugały do niego przyjaźnie.