Michał i zagubiony miś

— Bajka do czytania —

W małym miasteczku Pogodna Polana mieszkał sześcioletni Michał. Bardzo chciał mieć miękkiego, brązowego misia, który stał w witrynie sklepu z zabawkami. Niestety, misio kosztował więcej, niż Michał mógł uzbierać w swojej skarbonce. Pewnego popołudnia, gdy nikogo nie było w pobliżu, chłopiec wsunął się do sklepu przez uchylone drzwi i schował misia pod kurtkę.

Michał wybiegł ze sklepu i pobiegł prosto do parku. Usiadł na ławce, przytulił misia i poczuł się… dziwnie. Zamiast radości, w brzuchu miał kamień. Misio był piękny, ale coś było nie tak.

Nagle obok niego stanął policjant – pan Jacek w niebieskim mundurze i błyszczącej odznace. – Cześć, Michale – powiedział łagodnie. – Widziałem, jak wychodziłeś ze sklepu. Czy ten miś jest twój?

Michał spuścił głowę. – Nie… – wyszeptał. – Po prostu bardzo go chciałem, ale nie miałem pieniędzy. – Pan Jacek usiadł obok i powiedział: – Rozumiem, że czegoś pragniesz. Ale zabieranie bez pytania rani innych. Pani Zosia ze sklepu bardzo by się zmartwiła, gdyby jej misia zabrakło.

Michałowi zrobiło się wstyd. – Co mam zrobić? – zapytał. Pan Jacek uśmiechnął się. – Możemy razem oddać misia i przeprosić. A potem pomyślimy, jak zarobić na niego uczciwie.

Razem poszli do sklepu. Pani Zosia wysłuchała przeprosin, pogłaskała Michała po głowie i powiedziała: – Skoro tak bardzo go lubisz, możesz codziennie po przedszkolu podlewać kwiatki w moim sklepie. Po tygodniu pracy misio będzie twój.

Michał zgodził się z radością. Przez siedem dni przychodził, podlewał kwiatki i uśmiechał się do pani Zosi. W nagrodę dostał nie tylko misia, ale także nauczkę na całe życie. Tego wieczoru położył misia obok poduszki i głęboko westchnął.

W pokoju zapanowała cisza. Przez okno wpadało srebrne światło księżyca, a gwiazdy mrugały przyjaźnie. Michał zamknął oczy, czując obok miękkie futerko misia. Wiedział, że od tej pory zawsze będzie pamiętał, że uczciwość przynosi prawdziwy spokój. Dobranoc, Michale. Dobranoc, misiu. Śpijcie słodko.