Bajka o małym policjancie i zagubionym misiu

— Bajka do czytania —

W małym miasteczku, gdzie domki były kolorowe jak cukierki, mieszkał mały policjant Franek. Miał niebieską czapkę i gwizdek, który piszczał wesoło: „Fiu, fiu!”. Franek bardzo lubił pomagać – pokazywał drogę starszym paniom i pomagał kotkom zejść z drzewa. Ale dziś wydarzyło się coś niezwykłego.

W parku, pod wielkim dębem, siedział mały zajączek Tofik. Płakał, bo zgubił swój ulubiony czerwony plecaczek z marchewką. – Ktoś go zabrał! – szlochał. Franek postanowił znaleźć złodzieja. Przeszukał cały plac zabaw: huśtawki, piaskownicę, a nawet krzaki z jeżynami.

Wtem zza ławki wyjrzał mały wiewiórek Wituś. Miał na plecach czerwony plecaczek. – To ty go wziąłeś? – zapytał Franek łagodnie. Wituś spuścił główkę. – Tak, ale tylko pożyczyłem – szepnął. W plecaczku była tylko jedna marchewka, ale Wituś już ją zjadł.

Franek nie krzyczał. Usiadł obok Witusia i powiedział: – Wiesz, zabieranie cudzych rzeczy to jak kradzież iskierki radości. Ale oddanie jej z powrotem to jak zapalenie nowej gwiazdki. Wituś poczuł, że w brzuszku robi mu się ciepło. – Przepraszam – powiedział i oddał plecaczek Tofikowi.

Tofik uściskał Witusia. – Dziękuję! Możemy się razem bawić – zaproponował. I tak zamiast złości, zrobiła się zgoda. Franek gwizdnął wesoło: „Fiu, fiu! Dobra robota!”.

Wieczorem Franek wrócił do domu, umył zęby i położył się do łóżka. Przez okno widać było gwiazdy – jedna z nich mrugała do niego: „Jesteś dzielny”. Franek uśmiechnął się i zamknął oczy. W miasteczku zapanowała cisza.

Tofik i Wituś spali już w swoich łóżeczkach, a każdy z nich miał w serduszku małą iskierkę przyjaźni. Bo czasem wystarczy oddać to, co nie nasze, by znów było pięknie.

Dobranoc, maluchu. Niech ci się śnią spokojne sny o gwiazdkach i dobrych sercach.