Żółty autobus Jaś i wielki korek

— Bajka do czytania —

W małym, kolorowym miasteczku Mrugaliwo mieszkał żółty autobus szkolny o imieniu Jaś. Jaś był najmniejszym autobusem w całej okolicy – miał okrągłe reflektory i uśmiechniętą maskę. Każdego ranka woził dzieci do przedszkola, a one śpiewały mu wesołe piosenki. Jednak Jaś czuł się czasem pomijany, bo wielkie ciężarówki i szybkie samochody tylko mu trąbiły na drodze.

Pewnego słonecznego popołudnia w miasteczku wydarzyło się coś niezwykłego. Wielka sygnalizacja świetlna na głównym skrzyżowaniu zgasła nagle jak zdmuchnięta świeczka. Światła nie działały – ani zielone, ani czerwone. Wszystkie pojazdy zatrzymały się, grzecznie czekając, ale nikt nie wiedział, kto ma przejechać pierwszy.

Wielki czerwony wóz strażacki zadudnił głośno: „Ja muszę jechać do akcji, więc to ja mam pierwszeństwo!”. Szybka policyjna limuzyna zapiszczała: „Nieprawda, ja wiozę ważny list!”. A wielka śmieciarka z hukiem dodała: „A ja mam pełno śmieci, które trzeba szybko zabrać!”. I tak zaczęły się kłótnie – każdy pojazd trąbił, dudnił i hałasował, a korek robił się coraz dłuższy.

Wtedy mały Jaś zatrąbił cichutko: „Bip, bip! Posłuchajcie, proszę!”. Wszystkie pojazdy zdziwiły się, bo zazwyczaj nie słuchały małych autobusów. Jaś kontynuował: „Może zamiast się kłócić, pojedźmy jeden za drugim, powoli, od najmniejszych do największych? Wtedy wszyscy dojadą bezpiecznie do celu”.

Najpierw pojazdy spojrzały na siebie nieufnie. Ale wóz strażacki jako pierwszy ustąpił: „Masz rację, Jaśku. Niech maluchy jadą pierwsze”. Limuzyna skinęła reflektorami, a śmieciarka cmoknęła z uznaniem. Więc Jaś ruszył powolutku, a za nim mały rowerek, potem skuter, potem samochodzik dostawczy – jak w wesołym korowodzie. Każdy pojazd czekał cierpliwie na swoją kolej.

I wiecie co? Korek się rozwiązał! Wszystkie pojazdy przejechały bezpiecznie, a nawet pomachały do Jasia na pożegnanie. Wóz strażacki zawołał: „Jesteś najlepszym małym autobusem pod słońcem!”. A Jaś uśmiechnął się szeroko. Od tamtej pory, gdy tylko w Mrugaliwie pojawił się jakiś problem, wszystkie pojazdy mówiły: „Zapytajmy Jasia, on zawsze wie, jak pomóc”.

Wieczorem, gdy gwiazdy zaczęły mrugać na granatowym niebie, Jaś wrócił do swojego ciepłego garażu. Był zmęczony, ale szczęśliwy. Zamknął reflektory, westchnął cichutko i pomyślał: „Nawet jeśli jestem mały, mogę zrobić coś wielkiego, gdy inni są razem ze mną”. I zasnął, kołysany przez szum nocnego wiatru, pod migoczącą latarnią.

W całym Mrugaliwie zapadła cisza. Tylko gdzieś z daleka dobiegło jeszcze jedno ciche „bip, bip” – to Jaś śnił o nowej przygodzie z przyjaciółmi. A nad garażem świeciła pierwsza wieczorna gwiazda, przypominając wszystkim, że spokojny sen i dobre serce są najważniejsze.