Bajka o pociągu, który uczył się czekać

— Bajka do czytania —

W małej, gwarniejącej stacyjce Pod Sosenką mieszkał sobie pociąg o imieniu Tupcio. Był to mały, niebieski pociąg z żółtymi kołami i wesołym gwizdkiem. Tupcio uwielbiał pędzić po torach, czuć wiatr w oknach i słyszeć stukot kół: stuk-puk, stuk-puk. Ale najbardziej na świecie chciał być najszybszym pociągiem w całej krainie.

Pewnego dnia maszynista Pan Zygmunt powiedział: – Tupcio, dzisiaj pojedziemy daleko, aż do Leśnego Jeziora. Po drodze musimy zabrać pasażerów z różnych stacji. – Tupcio z radością zagwizdał: – Tu-tuu! Będziemy pędzić jak wiatr!

Ruszyli. Na pierwszej stacji, Stokrotkowie, czekała grupka dzieci z plecakami. – Wsiadajcie szybko! – zawołał Tupcio, nie zwalniając. Dzieci wsiadły zdyszane, a jedna z nich, Zosia, powiedziała: – Dziękujemy, że na nas zaczekałeś. – Tupcio tylko mruknął: – Nie ma czasu do stracenia.

Pędzili dalej. Łąki mijały jak zielone smugi, a lasy wirowały za oknem. Na drugiej stacji, Wiewiórkowy Gaj, stała pani Wiewiórka z koszykiem orzechów. – Zaczekaj, proszę! – krzyknęła. – Muszę wsiąść, jadę do wnucząt. – Tupcio zwolnił niechętnie, ale gdy pani Wiewiórka wsiadła, od razu znów przyspieszył.

Wkrótce dojechali do mostu nad rwącą rzeką. Na środku mostu stał mały zajączek, trzęsąc się ze strachu. – Nie mogę przejść, boję się – pisnął. Tupcio zatrzymał się gwałtownie. – Wsiadaj, mały – powiedział miękko. Zajączek wskoczył do środka, a pociąg ruszył powoli, by go nie wystraszyć.

Gdy dojechali do Leśnego Jeziora, słońce chyliło się ku zachodowi. Wszyscy wysiedli i dziękowali Tupciowi. Zosia powiedziała: – Dziękujemy, że na nas czekałeś. Gdybyś pędził, nie zdążylibyśmy wsiąść, a zajączek zostałby sam. – Tupcio spojrzał na swoje koła i zrozumiał, że bycie najszybszym nie zawsze jest najważniejsze.

Pan Zygmunt pogłaskał go po masce: – Widzisz, Tupcio, czasem warto zwolnić i poczekać. Dzięki temu wszyscy są razem i nikt nie zostaje sam. – Tupcio zagwizdał cichutko: – Tu-tuu… Masz rację. – I poczuł w swoim silniku ciepło, jakiego nigdy nie czuł podczas pędu.

Gdy wrócili na stacyjkę Pod Sosenką, gwiazdy już migotały na niebie. Tupcio zaparkował cichutko, zamknął oczy (tak, pociągi też mrugają) i pomyślał o wszystkich, których dziś spotkał. Obiecał sobie, że jutro też będzie czekał, jeśli trzeba. I tak, wtulony w ciepły żwir, zasnął spokojnie, a nad nim świeciła mała gwiazdeczka.