Bajka o pociągu, który uczył się czekać

— Bajka do czytania —

W małej, wesołej stacyjce Złote Szyny mieszkał mały pociąg o imieniu Stalowy Franek. Franek był czerwony, błyszczący i miał wielkie, okrągłe oczy, które zawsze patrzyły przed siebie. Bardzo lubił pędzić po torach, gwiżdżąc wesoło: „Tu-tu! Uwaga, jadę!”. Ale miał jedną wadę – nie znosił czekać.

Każdego ranka Franek stawał na stacji i czekał na pasażerów. „Pośpieszcie się!” – wołał do spóźnialskich. „Ja muszę jechać pierwszy!”. Inne pociągi, jak stara, mądra Lokomotywa Lusia, tylko się uśmiechały. „Cierpliwości, Franku” – mówiła Lusia. „Czekanie też jest ważne”. Ale Franek nie słuchał.

Pewnego dnia na stację przyjechała mała, niebieska ciuchcia o imieniu Tupcio. Tupcio był nowy i bardzo nieśmiały. Jego koła były małe, a gwizdek cichutki. „Czy mogę jechać z tobą?” – zapytał niepewnie. Franek prychnął: „Jesteś za wolny! Będziesz mnie tylko spowalniał!”. I odjechał sam, zostawiając Tupcia na peronie.

Franek pędził przez łąki i lasy, ale nagle na torach pojawiła się wielka skała. „O nie!” – zawołał. Próbował ją odepchnąć, ale był za mały. Skała ani drgnęła. Franek gwizdał, stukał kołami, ale nic nie pomagało. Zrobiło mu się smutno. „Gdybym tylko miał kogoś do pomocy” – pomyślał.

Wtedy usłyszał cichutkie „tu-tu” z daleka. To był Tupcio! Mała ciuchcia jechała powoli, ale pewnie. „Potrzebujesz pomocy?” – zapytał. Franek spuścił oczy. „Tak, przepraszam, że byłem niegrzeczny”. Tupcio uśmiechnął się i razem, pchając z całych sił, przesunęli skałę na bok.

Od tego dnia Franek i Tupcio zostali najlepszymi przyjaciółmi. Franek nauczył się, że czekanie na kogoś to nie strata czasu, ale szansa na wspólną przygodę. Każdego ranka czekał cierpliwie na Tupcia, a potem jechali razem, gwiżdżąc wesoło: „Tu-tu! Razem raźniej!”.

Wieczorem, gdy słońce chowało się za górami, Franek wracał do swojej szopy. Był zmęczony, ale szczęśliwy. Patrzył na gwiazdy na niebie i myślał o tym, jak fajnie mieć przyjaciela. Jego koła przestały się kręcić, a oczy zamykały się powoli. „Dobranoc, Tupciu” – szepnął. „Dobranoc, Franku” – odpowiedział wiatr.

W całej stacyjce zapanowała cisza. Tylko gwiazdy migotały nad dachem szopy, a mały pociąg spał spokojnie, marząc o nowych torach i przygodach. I tak kończy się bajka o pociągu, który nauczył się czekać.