Bajka o małej lokomotywie, która uczyła się czekać

— Bajka do czytania —

W małym miasteczku Parowozowo mieszkała mała, żółta lokomotywa o imieniu Złota Strzała. Miała okrągłe, błyszczące oczy i gwizdek, który brzmiał jak śmiech. Każdego ranka wyruszała w podróż, ciągnąc za sobą kolorowe wagony pełne listów, zabawek i uśmiechów.

Pewnego dnia Złota Strzała dostała ważne zadanie: miała zawieźć czerwony wagon z prezentami na drugi koniec lasu. Była bardzo podekscytowana i od razu chciała ruszyć w trasę. Ale tuż przed odjazdem usłyszała cichutkie pukanie. To mały jeżyk Igiełka prosił o podwózkę do swojego domku, który stał akurat przy torach.

Złota Strzała westchnęła. „Muszę się spieszyć!” – pomyślała. Ale spojrzała na Igiełkę i zobaczyła, że jeżyk ma smutne oczka i trzęsie się z zimna. „Wsiadaj, mały” – powiedziała i otworzyła drzwi wagonu. Igiełka wdrapał się do środka i uśmiechnął.

Gdy ruszyli dalej, na torach pojawiła się gąsienica Kicia, która zgubiła drogę do domu. Złota Strzała znów chciała jechać szybko, ale Kicia płakała. „Pomóż mi, proszę” – szepnęła. Lokomotywa westchnęła, ale zabrała gąsienicę do wagonu z liśćmi.

Potem spotkali zajączka, który niósł wielki kosz marchewek i nie mógł ustać na nogach. Złota Strzała zatrzymała się i zaprosiła go do środka. Wagony stawały się coraz cięższe, a lokomotywa czuła, że jedzie wolniej niż zwykle. Martwiła się, że nie zdąży na czas.

W końcu dojechała na miejsce. Czerwony wagon z prezentami czekał, a wszystkie zwierzęta wyskoczyły z pociągu. Okazało się, że prezenty były właśnie dla nich! Jeżyk dostał ciepły kocyk, gąsienica nową poduszkę, a zajączek – złoty dzwonek do ogródka.

Złota Strzała zrozumiała, że choć się spóźniła, to przywiozła szczęście prosto do serc przyjaciół. A najważniejsze, że nie zostawiła nikogo samego na drodze. Od tego dnia zawsze mówiła: „Lepiej jechać wolniej, ale z uśmiechem, niż szybko i bez przyjaciół”.

Wieczorem, gdy gwiazdy zapaliły się nad Parowozowem, Złota Strzała wjechała do ciepłej zajezdni. Zamknęła oczy, a jej kółka przestały się kręcić. Wokół panowała cisza, tylko gwizdek cichutko nucił kołysankę. Dobranoc, mała lokomotywo – szumiał wiatr.