Franek i tajemnica Złotego Toru

— Bajka do czytania —

Na małej stacji kolejowej wśród zielonych łąk mieszkał pociąg o imieniu Franek. Był młody, nieco zardzewiały i bardzo nieśmiały. Każdego dnia patrzył, jak inne lokomotywy wyruszają w dalekie trasy, a on sam stał na bocznym torze, bojąc się wyjechać poza znajome perony.

Pewnego popołudnia na stację wtoczył się stary, dostojny parowóz o imieniu Mądry Stefan. Miał tabliczkę z napisem „Przemierzyłem wszystkie kontynenty”. Franek z podziwem patrzył na jego lśniące korbowody i błyszczące reflektory.

— Dlaczego stoisz tutaj, mały? — zagrzmiał przyjaźnie Stefan. Franek westchnął: — Boję się nowych tras, mogę się zgubić albo zepsuć. Stefan uśmiechnął się dymem z komina: — Mam dla ciebie mapę do Złotego Toru. Podobno prowadzi do miejsca, gdzie spełniają się marzenia. Jeśli odważysz się ruszyć, czeka cię przygoda.

Franek długo wahał się, wreszcie podszedł do niego mała drezyna o imieniu Drezusia. — Ja też chcę jechać! Razem będzie raźniej — zapiszczała wesoło. Franek poczuł ciepło w tłokach i zdecydował: — Ruszamy o świcie.

Pierwszą przeszkodą było Strome Wzgórze Cierpliwości. Franek sapał, ale Drezusia powtarzała: „Powoli, ale do przodu”. Wspinali się cal po calu, a na szczycie zobaczyli najpiękniejszą tęczę. „To dopiero początek” — mruknął Franek.

Następnie wjechali do Ciemnego Tunelu Współpracy. Było tak czarno, że nie widzieli własnych kół. — Zaświećmy razem reflektorami! — zawołała Drezusia. Światła obu pojazdów połączyły się, tworząc jasną smugę. Tunel rozjaśnił się i mogli jechać dalej.

Ostatnią przeszkodą był Stary Most Zaufania. Deski były spróchniałe, a pod nim płynęła rwąca rzeka. — Musimy wierzyć, że most nas utrzyma — powiedział Franek. Przejechali powoli, czując drżenie szyn. Gdy dotarli na drugą stronę, most pozostał cały. Franek zrozumiał, że zaufanie czasem jest ryzykowne, ale się opłaca.

Wreszcie ujrzeli Złoty Tor – lśniącą szynę biegnącą przez łąkę pełną kwiatów. Jednak nie było tam żadnej skarbnicy marzeń. Dopiero gdy usiedli z Drezusią na trawie i zaczęli opowiadać sobie o swojej podróży, Franek poczuł ogromną radość. Zrozumiał, że Złoty Tor to nie cel, lecz droga, którą przebyli razem.

Gdy wrócili na stację, wszystkie lokomotywy z zachwytem słuchały ich historii. Franek przestał się bać – wiedział, że każda podróż staje się piękniejsza, gdy dzieli się nią z innymi. A wieczorem wjechał do swojej szopy, ułożył koła na miękkich podkładach i patrzył, jak przez dach widać pierwsze gwiazdy. Cichy świst wiatru kołysał go do snu, a on uśmiechał się, myśląc o jutrzejszej przygodzie.