Mała planetka Malinka

— Bajka do czytania —

Daleko, daleko w kosmosie mieszkała mała planetka o imieniu Malinka. Była różowa, malutka i kręciła się bardzo powoli wokół Słońca. Każdej nocy patrzyła na inne planety i myślała: „Jaka ja jestem mała…”

Kiedy Malinka spojrzała w lewo, zobaczyła Dużego Błękita – planetę ogromną i całą w chmurach. „Chciałabym być taka wielka jak ty” – westchnęła. Duży Błękit zaśmiał się ciepło: „Jestem duży, ale często jestem samotny. Ty masz wokół siebie tyle gwiazd!”.

Malinka obróciła się i zobaczyła Zielonka – planetę zieloną jak trawa. „Jesteś taki piękny i zielony” – powiedziała. Zielonek pokiwał gałązkami: „Jestem zielony tylko dlatego, że mam dużo drzew. Ty jesteś różowa jak lody truskawkowe – to cudowny kolor!”.

Wtedy do Malinki przyleciała Pomarańczowa, planeta cała w pomarańczowych chmurach. „Dlaczego jesteś smutna?” – spytała. „Bo jestem taka mała” – odpowiedziała Malinka. Pomarańczowa uśmiechnęła się: „Małe planety też świecą! Twoje światło jest delikatne i ciepłe.”

Malinka spojrzała na siebie i nagle zobaczyła, że wokół niej tańczą malutkie iskierki. „To moje światło?” – zdziwiła się. Iskierki wirowały i śmiały się razem z nią. Malinka poczuła, że wcale nie musi być duża ani zielona – taka różowa i mała też jest wyjątkowa.

Wieczorem wszystkie planety zebrały się w kółko. Duży Błękit, Zielonek i Pomarańczowa tańczyli wokół Malinki. „Jesteś naszą małą, różową gwiazdką” – zaśpiewali. Malinka uśmiechnęła się i zaczęła wirować szybciej, a jej blask rozświetlił całą okolicę.

Kiedy nadeszła pora snu, Malinka delikatnie zwolniła. Położyła się wygodnie na swojej orbicie, otuliła się mgiełką i przymknęła oczka. Wszystkie planety zamrugały do niej na dobranoc. „Dobranoc, Malinko” – szepnął wiatr kosmiczny.

I tak mała planetka zasnęła spokojnie, wiedząc, że jest kochana dokładnie taka, jaka jest. Nad nią migotały gwiazdy, a wokół panowała cisza – najpiękniejsza kołysanka w całym kosmosie.