Piracka księżniczka i zagadka Złotej Latarni

— Bajka do czytania —

Na wzburzonym morzu pływał mały, ale dzielny okręt o nazwie „Morska Igła”. Jego kapitanem była ośmioletnia Maja – najodważniejsza piratka, jaka kiedykolwiek żeglowała po falach. Maja miała kruczoczarne włosy splecione w warkocz i szeroki kapelusz z piórkiem, a w kieszeni nosiła starą mapę, którą znalazła na strychu starej latarni. Marzyła o wielkiej przygodzie, ale nie miała z kim jej przeżyć – jej załoga składała się tylko z pluszowego papuga Pipa i drewnianej szabli.

Pewnego dnia, gdy cumowała przy brzegu Wyspy Koralowej, zobaczyła uciekającą spomiędzy drzew postać w długiej, błękitnej sukni. To była księżniczka Julia z zamku nad zatoką. Dziewczynka płakała, bo czuła się samotna wśród zamkowych murów i marzyła o czymś więcej niż codzienne lekcje etykiety. „Zabierz mnie ze sobą, proszę!” – poprosiła Maję. „Chcę zobaczyć, co kryje morze!”

Maja uśmiechnęła się i podała jej rękę. „Wsiadaj, księżniczko! Zostaniesz moją pierwszym oficerem!” Razem rozłożyły żagle i popłynęły w stronę tajemniczej wyspy zaznaczonej na mapie. Po drodze mapę oświetlało słońce i zdradzało, że skarbem jest Złota Latarnia, która spełnia jedno życzenie. Ale by do niej dotrzeć, trzeba było rozwiązać trzy zagadki.

Pierwsza zagadka czekała na nich przy wejściu do jaskini: „Co rośnie, gdy się nim dzielisz, a maleje, gdy chowasz je dla siebie?” Julia pomyślała chwilę i szepnęła: „Przyjaźń!” Kamienna płyta odsunęła się z hukiem. Druga zagadka znajdowała się nad strumieniem: „Jaki skarb jest najcenniejszy, choć go nie widać?” Maja odpowiedziała bez wahania: „Odwaga!” Woda w strumieniu rozstąpiła się, odsłaniając ścieżkę.

Trzecia zagadka była najtrudniejsza: „Co daje moc, choć samo jest lekkie jak piórko?” Dziewczynki spojrzały na siebie. „Nadzieja!” – powiedziały jednocześnie. Wtedy z ziemi wyrosła mała, złota latarnia. Gdy dotknęły jej podstawy, usłyszały cichy głos: „Spełnię jedno życzenie, ale pamiętajcie – nie możecie go użyć dla siebie.”

Julia spojrzała na Maję. „Czego byś chciała?” – zapytała. „Żeby każdy, kto czuje się samotny, znalazł przyjaciela” – odparła Maja. Latarnia rozbłysła, a wokół nich pojawiły się setki małych, świetlistych iskier, które poleciały w świat. Gdy wróciły na okręt, księżniczka postanowiła wrócić do zamku – ale już nie jako zamknięta w wieży dziewczynka, lecz jako żeglarka, która co tydzień odwiedzała Maję i wraz z nią wypływała na nowe przygody.

Tego wieczoru Maja leżała na pokładzie „Morskiej Igły”, patrząc w niebo pełne gwiazd. Wiatr delikatnie kołysał okrętem, a fale śpiewały cichą kołysankę. „Dobranoc, przygodo” – szepnęła, zamykając oczy. Wokół panowała cisza, tylko czasem plusk ryby przerwał spokój. I tak zasnęła, śniąc o złotych latarniach i przyjaciołach na końcu świata.