Piku i taniec śniegu

— Bajka do czytania —

Daleko, na białej, śnieżnej ziemi, mieszkał mały pingwinek o imieniu Piku. Miał miękkie, puszyste piórka i wielkie, ciekawe oczy.

Każdego ranka Piku wychodził z innymi pingwinami na śnieg. Wszyscy uwielbiali ślizgać się po lodzie i skakać do wody.

Ale Piku najbardziej lubił tańczyć. Kiedy wiatr sypał śniegiem, on kręcił się w kółko i machał skrzydełkami.

Inne pingwiny śmiały się: „Piku, pingwiny nie tańczą! One pływają i skaczą!”. Piku spuścił główkę i poczuł się smutny.

Wieczorem mama pingwina pogłaskała go po główce. „Dlaczego nie tańczysz już, synku?”. „Bo inni mówią, że nie umiem” – szepnął Piku.

Mama uśmiechnęła się ciepło. „Każdy pingwin tańczy inaczej. Twój taniec jest jak śnieg – lekki i wyjątkowy. Pokaż mi go jeszcze raz”.

Piku zamknął oczy i zaczął wirować. Śnieg wirował wokół niego, a mama klaskała. Nagle inne pingwiny też zaczęły tańczyć – każdy po swojemu.

A gdy zapadł wieczór, Piku położył się na śniegu i patrzył w gwiazdy. „Dobranoc, mamo” – wyszeptał. Gwiazdy migotały nad nim, a on zasnął spokojnie, czując, że jego taniec jest piękny.