Bajka o pingwinie Pik Pok dla 7-latka

— Bajka do czytania —

Daleko na południu, gdzie lód mienił się błękitem jak tysiące diamentów, mieszkał mały pingwin o imieniu Pik Pok. Był on nieco inny niż wszystkie pingwiny z jego kolonii – zamiast gładkich piór miał małe, sterczące kropki na brzuszku, które wyglądały jakby ktoś namalował je białą farbą.

Każdego ranka Pik Pok budził się pierwszy. Podczas gdy inne pingwiny jeszcze spały, on już stał na lodowej kry i obserwował wschód słońca. Jego kropki w świetle poranka błyszczały jak małe gwiazdki. Lubił to, ale czasem martwił się, że inni go wyśmieją.

Pewnego dnia starszy pingwin o imieniu Dziobak zobaczył Pik Poka i zawołał: „Ojej, masz kropki! Jesteś jak nakrapiane jajko!”. Inne pingwiny zaczęły chichotać. Pik Pok spuścił głowę i szybko odszedł, chowając się za wielkim głazem lodowym.

Tam spotkał starą fokę, która wygrzewała się na słońcu. „Dlaczego jesteś smutny, mały?” – zapytała miękko. Pingwin westchnął: „Wszyscy się ze mnie śmieją, bo mam kropki. Chciałbym być taki jak oni.” Foka uśmiechnęła się i powiedziała: „A ja myślę, że twoje kropki są piękne. Każdy ma coś wyjątkowego. Może twoje kropki to znak, że umiesz robić coś, czego inni nie potrafią?”.

Zaintrygowany Pik Pok wrócił do kolonii. Postanowił sprawdzić, czy kropki mogą mu pomóc. Kiedy nadszedł wieczór i zrobiło się zimno, mały pingwin stanął na środku. „Zobaczcie!” – zawołał i zaczął kręcić się w kółko, a jego kropki odbijały światło zachodzącego słońca, tworząc na lodzie tańczące wzory.

Inne pingwiny patrzyły z zachwytem. „To niesamowite!” – pisnęła mała pingwinka o imieniu Loduś. „Pik Pok, możesz nas tego nauczyć?”. Pik Pok poczuł, jak serce rośnie mu z radości. Pokazał im, jak wirować, a wkrótce cała kolonia tańczyła w rytm migoczących kropek.

Od tego dnia nikt już nie śmiał się z Pik Poka. Każdy pingwin wiedział, że jego kropki to nie wada, a dar. A kiedy zapadał zmrok, Pik Pok siadał na najwyższej lodowej górze i patrzył, jak gwiazdy układają się w takie same wzory jak na jego brzuszku.

Wtedy szedł do swojego gniazda, kładł się wygodnie i zamykał oczy. Cisza lodowej krainy otulała go jak miękki szal. Wiedział, że jutro znów będzie mógł być sobą, a to było najpiękniejsze uczucie na świecie. Dobranoc, Pik Pok. Dobranoc, mały pingwinie.