Pingwin Pik Poku i tajemnica śnieżnej iskierki

— Bajka do czytania —

Daleko, na lodowej krainie, gdzie śnieg skrzypi pod łapkami, a gwiazdy świecą jak małe latarenki, mieszkał mały pingwin o imieniu Pik Poku.

Pik Poku miał mięciutkie, szare piórka i okrąglutki brzuszek. Każdego ranka szedł na ślizgawkę z przyjaciółmi, ale zawsze zostawał z tyłu. Inne pingwiny sunęły szybko – szuu, szuu – a Pik Poku stawiał małe kroczki i co chwilę się przewracał.

„Pik Poku, dlaczego jesteś taki wolny?” – pytała śmieszka Lola. Pingwinik spuszczał główkę i mamrotał: „Bo ja… lubię patrzeć na śnieg pod łapkami. On tak cicho skrzypi.”

Pewnego dnia, gdy przyjaciele ścigali się do wielkiej góry, Pik Poku zobaczył coś błyszczącego w śniegu. Małą, srebrną iskierkę, która migotała jak maleńka gwiazdka. „Ojej!” – pisnął i przykucnął.

Iskierka wyszeptała: „Jestem Iskierką Spokoju. Szukam kogoś, kto umie iść powoli i słuchać ciszy.” Pik Poku uśmiechnął się szeroko – nikt wcześniej nie chwalił go za to, że jest powolny.

Przyjaciele wrócili zdyszani. „Gdzie byłeś?” – zawołali. Pik Poku pokazał im iskierkę. „Ona mówi, że każdy ma swój rytm – jedni szybki jak wiatr, inni wolny jak spadający płatek śniegu.” Lola i reszta pingwinów popatrzyły na siebie i skinęły głowami.

Tego wieczoru Pik Poku usiadł na lodowej krze i patrzył w niebo. Iskierka tańczyła nad jego dziobkiem, a on czuł, że wcale nie musi gonić innych. Może po prostu być sobą.

Gwiazdy mrugały przyjaźnie, wiatr ucichł, a mały pingwin ziewnął słodko. „Dobranoc, Iskierko” – szepnął i zasnął, otulony miękkim śniegiem.