Bajka o pingwinie Pik-Poku i śpiącej gwieździe

— Bajka do czytania —

Za siódmym lodowcem, w krainie wiecznych śniegów, mieszkał mały pingwin o imieniu Pik-Pok. Miał okrągły brzuszek i niebieskie oczka, które błyszczały jak dwa małe klejnociki. Każdego wieczoru kładł się spać w swojej lodowej chatce, a mama otulała go miękkim pierzem.

Pewnej nocy Pik-Pok nie mógł zasnąć. Na niebie błyszczała jedna szczególna gwiazda – świeciła jasno i mrugała do niego raz po raz. Pingwin przewracał się z boku na bok, ale gwiazda wcale nie przestawała go wołać.

Najpierw spróbował liczyć śnieżynki: jedna, dwie, trzy… Ale gdy tylko zamknął oczy, znów otwierał je i widział mrugające światełko. „Dlaczego ta gwiazda nie chce dać mi spać?” – pomyślał zmartwiony.

Wyszedł więc z chatki i spotkał fokę Fokę, która pluskała się w przeręblu. „Fok, a ty jak zasypiasz?” – zapytał. Foka zamrugała i powiedziała: „Ja liczę fale, a potem nucę cichą piosenkę o lodzie. Spróbuj!”.

Pik-Pok wrócił do łóżka i zaczął nucić piosenkę, ale gwiazda wciąż błyszczała. Wtedy przyszła mama pingwinka. Usiadła przy nim i szepnęła: „Widzisz, synku? Ta gwiazda nie chce ci przeszkadzać – ona przesyła dobranocnego całusa.”

„Naprawdę?” – zdziwił się Pik-Pok. Mama przytuliła go i powiedziała: „Zamknij oczy, wyobraź sobie, że gwiazda to małe światełko nocy, które czuwa nad tobą. Ono jest twoim przyjacielem.”

Pingwin zamknął oczy. Wyobraził sobie gwiazdę jako malutkie, miękkie światełko, które grzeje mu nosek. Przestał się bać, oddech stał się spokojniejszy, a powieki coraz cięższe.

Za oknem cichutko sypał śnieg, a gwiazda świeciła już tylko dla Pik-Poka. Wkrótce pingwin śnił o tym, jak leci na jej promyku hen, hen w górę, a wokół tańczą błyszczące iskierki. Dobranoc, mały Pik-Poku, śpij słodko w swojej lodowej chatce.