Pingwinek Pikuś i iskierki śniegu

— Bajka do czytania —

Mały pingwinek Pikuś mieszkał na wielkiej, białej lodowej krainie. Każdego ranka patrzył na śnieg i lód i myślał: "Czy jest tu coś naprawdę wyjątkowego?"

Pikuś był małym, puchatym pingwinkiem. Mieszkał z mamą i tatą w przytulnym igloo z lodu. Wszędzie dokoła był tylko biały śnieg i błękitne kry lodowe. Pingwinek uwielbiał ślizgać się po lodzie, ale czasem tęsknił za czymś piękniejszym.

Pewnego dnia Pikuś powiedział do mamy: "Mamusiu, chcę znaleźć coś wyjątkowego. Może gdzieś daleko jest złote słońce albo kolorowe kwiaty?" Mama uśmiechnęła się i odpowiedziała: "Idź, poszukaj, synku. Pamiętaj, że czasem to, co najpiękniejsze, jest tuż obok."

Pikuś wyruszył w drogę. Szedł po lodzie, aż spotkał starą, mądrą fokę o imieniu Florek. Florek leżał na krze i mrużył oczy. "Czego szukasz, mały?" zapytał. "Szukam czegoś wyjątkowego" – odpowiedział Pikuś. Florek uśmiechnął się i powiedział: "Rozejrzyj się wokół siebie."

Pikuś rozejrzał się. Zobaczył tylko biały śnieg i niebieskie niebo. Ale potem spojrzał uważniej. Na śniegu błyszczały malutkie iskierki, jak diamenty. Promienie słońca odbijały się w nich, tworząc tęczę. "To takie piękne!" zawołał Pikuś. Florek pokiwał głową: "Widzisz? Piękno jest wszędzie, trzeba tylko umieć patrzeć."

Pikuś podziękował fokowi i wrócił do domu. Po drodze patrzył na śnieg, na lód, na niebo. Każdy krok odkrywał coś nowego – srebrzyste płatki śniegu, błękitne cienie między krami. Wieczorem usiadł przed igloo i patrzył w gwiazdy. Były jasne i migotały jak iskierki.

Mama wyszła i przytuliła go. "Widzisz, synku? Piękno jest wokół nas, w małych rzeczach. W śniegu, w gwiazdach, w naszej miłości." Pikuś uśmiechnął się i zrozumiał, że nie musi szukać daleko. Wystarczyło spojrzeć.

Zasnął spokojnie, tuląc się do mamy. Nad lodową krainą zapadła cisza, a gwiazdy cicho mrugały na dobranoc. Dobranoc, Pikusiu, śpij dobrze pod wielkim, gwiaździstym niebem.