Gekon i Gwiazdy

— Bajka do czytania —

Mały gekon Giguś mieszkał na ciepłej ścianie, tuż obok okna. Każdej nocy, gdy zapadał zmrok, wpatrywał się w niebo pełne błyszczących gwiazd. Najbardziej lubił tę jedną, najjaśniejszą, która mrugała do niego jak przyjaciółka.

Pewnego wieczoru na niebo napłynęły wielkie, puszyste chmury. Zasłoniły wszystkie gwiazdy, a Giguś zrobił się smutny. „Gdzie są moje gwiazdy?” – szepnął, chowając się za liściem. Wokół zrobiło się ciemno i cicho.

Wtedy do okna przyleciał mały świetlik o imieniu Lulu. „Nie martw się, Gigusiu” – powiedział, siadając obok. „Gwiazdy wciąż tam są, tylko chmury je ukryły. One nigdy nie znikają.”

Giguś zamknął oczy i spróbował sobie wyobrazić gwiazdy. Widział je w myślach – świeciły jasno i ciepło. Poczuł, że wcale nie jest sam. „Mogę na nie patrzeć nawet z zamkniętymi oczami” – uśmiechnął się.

Świetlik Lulu zatańczył w powietrzu, mrugając swoim światełkiem. „Zobacz, ja też jestem jak mała gwiazdka. Pamiętaj: to, co kochasz, zawsze jest blisko, nawet gdy tego nie widzisz.”

Giguś otworzył oczy. Chmury powoli odpływały, a na niebie znów pojawiły się gwiazdy. Najjaśniejsza z nich mrugnęła do gekona. „Dziękuję, Lulu” – powiedział cicho. „Już wiem, że gwiazdy są zawsze tam.”

Nastała spokojna noc. Giguś wdrapał się na parapet, ziewnął i spojrzał w rozgwieżdżone niebo. „Dobranoc, gwiazdy” – szepnął. Położył się wygodnie, a jego powieki stały się ciężkie. Cisza otuliła świat, a mały gekon zasnął, uśmiechając się do migoczących przyjaciół.