Bajka o małym pingwinku i śnieżnej gwiazdce

— Bajka do czytania —

Daleko, daleko, tam gdzie zawsze jest biało i zimno, mieszkał mały pingwinek o imieniu Pikuś. Miał okrągły brzuszek, krótkie nóżki i wielkie, ciekawe oczy. Każdego dnia uczył się czegoś nowego.

Pewnego ranka Pikuś zobaczył, że inne pingwinki szybko zjeżdżają po lodowej górce. Śmiali się i machali skrzydłami. Pikuś też chciał spróbować, ale bał się, że upadnie.

Podszedł do mamy i zapytał: „Mamo, dlaczego oni tak szybko jeżdżą, a ja się boję?” Mama pingwinka przytuliła go i powiedziała: „Każdy uczy się w swoim tempie, Pikusiu. Spróbuj powoli, a na pewno ci się uda.”

Pikuś wziął głęboki oddech i postawił jedną nóżkę na lodzie. Potem drugą. Powoli, malutkimi kroczkami, zjechał z górki. Nie było tak strasznie! Uśmiechnął się szeroko.

Nagle zobaczył, że mały pingwinek Tupuś siedzi smutny z boku. Miał za krótkie skrzydła, żeby utrzymać równowagę. Pikuś podszedł do niego i powiedział: „Chodź, pomogę ci. Razem zjedziemy powoli.”

Tupuś uśmiechnął się i złapał Pikusia za skrzydło. Razem zjechali z górki – najpierw wolno, potem coraz szybciej. Aż wybuchnęli śmiechem! Inne pingwinki też zaczęły jeździć wolniej, żeby do nich dołączyć.

Kiedy słońce zaczęło chować się za lodowymi górami, mama zawołała wszystkie pingwinki do domu. Pikuś był zmęczony, ale bardzo szczęśliwy. Położył się na miękkim śniegu i patrzył, jak na niebie zapalają się pierwsze gwiazdy.

Jedna gwiazdka świeciła wyjątkowo jasno. Pikuś szepnął: „Dziękuję, gwiazdeczko, za dzisiejszy dzień.” Zamknął oczy, a wokół zapanowała cisza. Tylko śnieg cichutko skrzypiał pod łapkami innych pingwinków, które też szykowały się do snu.