Burek i zaczarowany ogon

— Bajka do czytania —

W małym, czerwonym domku na skraju lasu mieszkał szczeniak o imieniu Burek. Miał brązową sierść, mokry nosek i ogon puszysty jak dmuchawiec. Najbardziej niezwykłe było to, że ogon Burka merdał sam z siebie – nawet gdy piesek spał. Mama Burka mówiła, że to zaczarowany ogon, który pokazuje, jak wiele radości nosi w sercu.

Pewnego ranka Burek wybiegł do ogrodu. Zobaczył tam coś błyszczącego pod jabłonią. Podbiegł, ale to był tylko kawałek folii. – Ech, myślałem, że to skarb! – westchnął. Wtedy do głowy wpadł mu pomysł: wyruszy na poszukiwanie prawdziwego skarbu, takiego ze złotymi monetami.

Burek pobiegł na łąkę za domem. Tam spotkał wiewiórkę Krysię, która zbierała orzechy. – Krysiu, widziałaś gdzieś skarb? – zapytał. – Skarb? – zdziwiła się wiewiórka. – Moim skarbem są orzechy, ale to Ty masz największy skarb – ten cudny ogon, który zawsze merda! – powiedziała i pognała na drzewo.

Nieco zmieszany Burek pobiegł dalej, aż do strumienia. Nad wodą siedziała żabka Róża. – Żabko, czy wiesz, gdzie jest skarb? – zapytał. Róża zanurzyła się i po chwili wynurzyła z muszlą ślimaka. – To mój skarb – dla Ciebie może nie. Ale widzisz ten odblask w wodzie? To słońce. To chyba największy skarb, bo ogrzewa cały świat!

Burek poczuł, że nogi go bolą, a brzuch burczy. Usiadł na kamieniu i popatrzył na niebo. – Szukam i szukam, a nic nie znajduję... – mruknął. Wtedy przypomniał sobie, co mówiła mama: że jego ogon to wskaźnik radości. Spojrzał na niego – merdał wesoło. Może skarb jest gdzieś bliżej, niż myślał?

Zaczął iść z powrotem do domku. Po drodze minął znajomą budę listonosza, krzak bzu, przy którym lubił wąchać kwiaty, i stare krzesło, na którym czasem drzemał. Każde miejsce wydało mu się nagle znajome i miłe. Gdy stanął na progu, poczuł zapach pysznego jedzenia – mama gotowała obiad.

Wbiegł do kuchni, a tam czekała na niego miska pełna ciepłej kaszki i kawałek kiełbaski. Mama pogłaskała go po głowie. – Widzę, że wróciłeś z wyprawy. Znalazłeś skarb? – zapytała z uśmiechem. Burek zaszczekał radośnie i zaczął jeść. Wtedy zrozumiał, że najprawdziwszy skarb to dom, mama i to, że zawsze może wrócić.

Wieczorem, gdy na niebie zaświeciły pierwsze gwiazdy, Burek leżał już w swoim koszyku. Jego ogon powoli przestał merdać, a oczy same się zamykały. Wietrzyk szeptał przez okno dobrą noc, a Burek pomyślał: „Nie trzeba gonić za błyskotkami. Wystarczy zamknąć oczy i poczuć, że jest się kochanym”.

I tak Burek zasnął spokojnie, grzejąc się w blasku księżyca. Jego sen był cichy i słodki, a w nim znów merdał ogonem do wszystkich przyjaciół z łąki. Dobranoc, Burku – szepnęła mama i zgasiła światło.