Bajka o piesku, który zgubił swoją piłkę

— Bajka do czytania —

Mały, bury piesek o imieniu Bruno miał swoją ulubioną piłkę – czerwoną, gumową, która pięknie podskakiwała. Każdego dnia bawił się nią w ogrodzie, a piłka turlała się i hopała coraz to dalej.

Pewnego wieczoru, gdy słońce chyliło się ku dołowi, Bruno kopnął piłkę mocniej niż zwykle. Piłka poturlała się przez trawę, przeskoczyła przez płotek i wpadła do wielkiego, gęstego krzaka. Bruno podbiegł, ale krzak był taki ciemny i pełen gałęzi, że nie mógł znaleźć swojej zguby.

Bruno usiadł na trawie i zaczął cichutko popłakiwać. – Moja piłeczka, gdzie jesteś? – szepnął. Wtedy zza płotka wyjrzała mała kotka Mela. – Czemu płaczesz, piesku? – zapytała. – Zgubiłem piłkę, a bez niej nie umiem się bawić – odpowiedział Bruno.

Mela uśmiechnęła się i powiedziała: – Nie płacz, pomogę ci szukać! I oboje wsunęli łapki w krzak. Gałęzie drapały, ale nie poddawali się. Nagle Mela pisnęła: – Jest! Widzę ją! Wyciągnęła piłkę, całą umazaną liśćmi.

Bruno ucieszył się ogromnie, ale gdy wziął piłkę do pyszczka, pomyślał: – Gdyby nie Mela, pewnie nie znalazłbym jej sam. – Dziękuję, kotko! – zaszczekał radośnie. – Chcesz razem pograć? – Mela chętnie skinęła głową. I tak bawili się razem, aż do zmroku.

Piłka toczyła się to do Bruna, to do Meli, a ich śmiech niósł się po całym ogrodzie. Nagle Bruno zrozumiał, że zabawa z przyjacielem jest sto razy lepsza niż zabawa samemu. Nawet jeśli piłka się zgubi, przyjaciel zawsze pomoże ją znaleźć.

Kiedy na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy, mama Bruna zawołała go do domu. Piesek pożegnał Melę, wszedł do ciepłej budy i położył się na miękkim kocyku. Obok siebie postawił czerwoną piłkę, ale czuł, że najważniejszy jest dzisiejszy wieczór – pełen śmiechu i przyjaźni.