Bajka o padalcu, który szukał przyjaciół

— Bajka do czytania —

Dawno temu, w małym ogródku, mieszkał padalec. Był malutki, śliski i bardzo nieśmiały. Każdego dnia czołgał się między krzakami, szukając kogoś do zabawy. Ale gdy tylko zwierzęta go widziały, uciekały z przerażeniem.

„Oh, wąż!” krzyczała myszka i chowała się pod listek. „Wąż! Wąż!” piszczał ptaszek i frunął wysoko. Padalec smutno opuszczał głowę. „Nie jestem wężem” szeptał cichutko, ale nikt go nie słyszał.

Pewnego dnia padalec spotkał żabkę. Żabka nie uciekła, tylko przyglądała mu się ciekawie. „Czemu jesteś taki długi i bez nóg?” zapytała. „Bo jestem padalcem” odrzekł smutno. „Wszyscy się mnie boją, a ja tylko chcę się bawić.”

Żabka pomyślała chwilę. „A czy umiesz skakać?” „Nie, ale umiem się wić między kamieniami” powiedział padalec. „To fajne! Ja skaczę, ty się wijesz. Możemy się bawić w chowanego!” ucieszyła się żabka.

I tak padalec znalazł przyjaciółkę. Żabka przedstawiła go innym zwierzętom. „To nie wąż, to padalec, jest łagodny i przyjazny” mówiła. Stopniowo myszka, ptaszek i jeżyk przestali się bać.

Padalec był szczęśliwy. Nauczył się, że choć wygląda inaczej, może być kochany. A przyjaciele polubili go za jego delikatność i to, że zawsze grzał się na słoneczku obok nich.

Kiedy nastał wieczór, padalec zwinął się w kłębek pod krzakiem. Żabka skoczyła do stawu, a ptaszek do gniazda. Padalec spojrzał w niebo, gdzie błyszczały pierwsze gwiazdy. „Dobranoc, ogródku” szepnął i zamknął oczy. Cisza otuliła ziemię, a padalec zasnął spokojnie, marząc o nowej przygodzie.