Konkurs w Owocowym Sadzie

— Bajka do czytania —

W małym sadzie, gdzie słońce codziennie budziło do życia soczyste owoce, mieszkały jabłka, banany, winogrona i truskawki. Każdego ranka witały się radośnie, ale pewnego dnia jabłko o imieniu Rudek zaproponowało: – Zróbmy konkurs na najpiękniejszy owoc w sadzie!

Pomysł spodobał się wszystkim. Banan Bolek wyprostował się dumnie: – Mam gładką, żółtą skórkę i jestem bardzo smaczny! Na pewno wygram! Winogrono Wiola zachichotała: – A ja jestem mała i słodka, a do tego wiszę w kiści – to wygląda jak biżuteria! Truskawka Tosia pokręciła główką: – Moje czerwone serduszko i zielona czapeczka są urocze. Każdy chwalił siebie, a Rudek, który był czerwony i błyszczący, czuł się pewny zwycięstwa.

Konkurs rozpoczął się wielkim zgromadzeniem. Sędzią została stara śliwka, która mieszkała w sadzie od lat. – Pokażcie, co w was najlepsze – powiedziała mądrym głosem. Rudek stanął pierwszy i zaprezentował swoje gładkie, czerwone boki. Bolek rozłożył ręce i zaśpiewał piosenkę o bananach. Wiola zatańczyła w rytm wiatru, a Tosia opowiedziała o tym, jak rośnie na małym krzaczku.

Jednak gdy przyszło do głosowania, owoce zaczęły się kłócić. – Ja jestem najpiękniejszy! – krzyczał Rudek. – Nie, ja! – odkrzykiwał Bolek. Wiola i Tosia także się sprzeczały. W sadzie zrobiło się smutno i głośno. Stara śliwka westchnęła: – Czy naprawdę musicie się porównywać? Spójrzcie na siebie nawzajem – każdy z was jest inny, ale przez to wyjątkowy.

Owoce zamilkły. Rudek spojrzał na Bolka i pomyślał, że jego żółty kolor jest jak słońce. Bolek zobaczył, jak ładnie Wiola błyszczy w słońcu. Tosia doceniła odwagę Rudka, a Wiola – słodycz Tosi. Nagle zrozumiały, że nie trzeba być najlepszym, by być ważnym. – Może zamiast konkursu zróbmy przyjęcie? – zaproponował Rudek. Wszystkie owoce zgodziły się z radością.

Przygotowały wielki kosz, do którego każdy włożył coś od siebie. Jabłka dały chrupkość, banany – miękkość, winogrona – słodycz, a truskawki – aromat. Gdy kosz był gotowy, wszystkie owoce usiadły razem i cieszyły się swoim towarzystwem. Stara śliwka uśmiechnęła się: – Widzicie? Razem jesteście piękniejsi niż każdy z osobna.

Gdy zapadł zmierzch, na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy. Owoce zmęczone, ale szczęśliwe, położyły się w swoich zakątkach sadu. Rudek szepnął do przyjaciół: – Dobranoc, moi kochani. Jutro znów się spotkamy i będziemy się bawić. W sadzie zapanowała cisza, a gwiazdy migotały jak małe światełka, przypominając, że prawdziwe piękno kryje się w sercu.