Bajka o gadającej gruszy i tańczących jagodach

— Bajka do czytania —

W małym miasteczku, za drewnianym płotem, stał stary sad, w którym mieszkała Grusia – wielka, złocista grusza. Grusia nie była zwyczajnym drzewem, bo uwielbiała rozmawiać z dziećmi, które przychodziły do niej po owoce.

Pewnego dnia do sadu przyszła pięcioletnia Zosia. Była smutna, bo w przedszkolu inne dzieci śmiały się z jej okrąglutkich policzków. – Dlaczego jestem taka pękata? – szepnęła, siadając pod gruszą.

Grusia poruszyła gałęziami i powiedziała: – Och, moja droga, spójrz na mnie! Jestem gruba i okrągła, ale to właśnie dlatego moje gruszki są słodkie i soczyste. Każdy owoc ma swój kształt i smak. – Zosia podniosła wzrok i uśmiechnęła się nieśmiało.

Nagle z krzaków wyskoczyły jagody – maleńkie, fioletowe kuleczki, które zaczęły tańczyć wokół Zosi. – My też jesteśmy malutkie – zaśpiewały – ale w naszej skórce mieszka mnóstwo witamin i radości!

Zosia roześmiała się, gdy jagody zakręciły się w zawrotnym wirze, a potem zatrzymały, tworząc koło. – Każdy z nas jest inny – powiedziała najstarsza jagoda – i to jest wspaniałe! Prawdziwe piękno widać, gdy patrzy się sercem, nie oczami.

Wtedy zza jabłoni wyjrzał mały, zielony owoc – jeszcze niedojrzały. – Ja też chcę być taki ładny jak wy – zapiszczał cienko. – Ale jestem zielony i twardy. – Grusia nachyliła się nad nim: – Każdy owoc dojrzewa w swoim czasie. Ty też kiedyś będziesz słodki i rumiany.

Zosia wstała i przytuliła się do pnia Grusi. – Dziękuję wam, owoce. Nauczyłyście mnie, że nie trzeba być idealnym na zewnątrz, żeby być kochanym. – Grusia szepnęła jej do ucha: – Pamiętaj, moje dziecko, najważniejsze jest to, co nosisz w sercu.

Gdy słońce powoli chowało się za wzgórzami, Zosia poczuła, że jej policzki nie są już takie ważne. Była po prostu sobą – małą dziewczynką pełną ciepła. Wróciła do domu, a w jej sercu tańczyły jagody i szeptała grusza.

Tej nocy, leżąc w łóżku, Zosia zamknęła oczy i wyobraziła sobie, że jest złotą gruszką, miękką i słodką. Obok niej spały malutkie jagody, a nad nimi świeciły gwiazdy. – Dobranoc, Grusiu. Dobranoc, jagody – wyszeptała, zasypiając spokojnie.