Bajka o nosorożcu, który chciał być delikatny

— Bajka do czytania —

W wielkiej, zielonej afrykańskiej sawannie, gdzie słońce malowało złote wzory na trawie, mieszkał nosorożec o imieniu Romek. Romek był ogromny i silny — jego skóra była twarda jak skała, a na nosie miał potężny róg. Ale Romek miał wielkie serce i marzył o tym, by być delikatny jak motyl. Kłopot w tym, że nikt mu nie wierzył.

Kiedy Romek szedł na łąkę, gdzie bawiły się małe zebry i gazele, ziemia drżała pod jego ciężkimi stopami. „Uwaga, idzie Romek!” — krzyczały zebry i uciekały w popłochu. Romek wzdychał. „Ja tylko chciałem się przywitać” — mruczał smutno. Jego przyjaciel, mały ptaszek Kiki, siadał mu na rogu i mówił: „Nie martw się, Romku. Oni się boją, bo nie znają twojego serca.”

Pewnego dnia, gdy słońce chowało się za horyzontem, mała żyrafa Lila wpadła w głęboką dziurę. Wszystkie zwierzęta zebrały się wokół, ale nikt nie wiedział, jak ją uratować. „Jest za głęboko” — płakała Lila. „Moje nogi nie sięgają dna.” Słoń Staś próbował wyciągnąć ją trąbą, ale dziura była zbyt wąska.

Wtedy Romek podszedł powoli, a zwierzęta rozstąpiły się z lękiem. „Nie bójcie się” — powiedział cicho Romek. „Mam pomysł.” Delikatnie, bardzo delikatnie, wsunął swój róg w dziurę, tak by Lila mogła chwycić się go przednimi kopytkami. „Trzymaj się mocno” — szepnął i ostrożnie, centymetr po centymetrze, wyciągnął ją na powierzchnię.

Wszystkie zwierzęta oniemiały z wrażenia. „Romek uratował Lilę!” — zawołał Kiki, fruwając w kółko. Zebry i gazele podeszły bliżej. „Jesteś naprawdę delikatny” — powiedziała jedna z zebr. „Przepraszamy, że się baliśmy.” Romek uśmiechnął się szeroko, a jego ogon z radości zamerdał jak u szczeniaka.

Od tego dnia zwierzęta z sawanny zrozumiały, że siła Romeka nie jest groźna, ale może być pomocna. Romek często pomagał małym zwierzątkom dosięgnąć owoców z wysokich gałęzi, a swoim szerokim grzbietem osłaniał je przed deszczem. A kiedy wieczorem kładł się spać, Kiki nucił mu kołysankę na rogu.

Tej nocy, gdy księżyc świecił nad sawanną, Romek leżał na miękkiej trawie i patrzył w gwiazdy. „Wiesz, Kiki” — powiedział cicho. „Myślałem, że bycie silnym oznacza bycie głośnym i wielkim. Ale prawdziwa siła to umieć być delikatnym, gdy trzeba.” Kiki ziewnął i wtulił się w ciepłą skórę nosorożca. „Dokładnie tak, Romku. Dobranoc.”

A gwiazdy na niebie mrugały do nich, jakby się zgadzały. I tak, w ciszy sawanny, nosorożec Romek zasnął spokojnie, wiedząc, że jest kochany za to, jaki jest naprawdę.