Nocnik, który uczył cierpliwości

— Bajka do czytania —

Franek miał sześć lat i uwielbiał biegać, skakać i budować z klocków. Był tak zajęty zabawą, że kiedy trzeba było skorzystać z nocnika, zawsze mu się spieszyło. Siadał na chwilę, zerkał w stronę zabawek i zaraz zrywał się, mówiąc: „Już, już!” – choć tak naprawdę wcale nie skończył.

Pewnego dnia babcia przyniosła stary, zakurzony nocnik z piwnicy. Był biały w niebieskie gwiazdki, a na jego dnie namalowany był mały księżyc. „To nocnik twojego taty” – powiedziała babcia z uśmiechem. „Mówią, że ma w sobie odrobinę magii, ale tylko dla tych, którzy potrafią usiąść i pomyśleć o czymś miłym.” Franek nie bardzo wierzył w magię, ale obiecał spróbować.

Gdy następnym razem poczuł, że czas na nocnik, usiadł na nowym sprzęcie. Zamknął oczy i pomyślał o swoim ulubionym piesku, który merdał ogonem. Nagle z dna nocnika trysnęła malutka, srebrna iskierka. Uniosła się w powietrze, okrążyła pokój i – pac! – zamieniła stojący obok klocek w złoty. Franek aż podskoczył z radości.

Od tej chwili chciał wywołać jak najwięcej iskierek. Siadał szybko i myślał o różnych rzeczach: o lodach, o trampolinie, o latawcach. Ale iskierki pojawiały się tylko wtedy, gdy myślał naprawdę spokojnie i długo. Kiedy się spieszył, nic się nie działo. Kiedy złościł się, że nie działa – też nic.

Franek zaczął ćwiczyć cierpliwość. Zamiast myśleć o stu rzeczach naraz, skupiał się na jednej. Wyobrażał sobie, jak po łące biegnie z psem, jak patrzy w niebo i liczy gwiazdy. I wtedy iskierki tańczyły wokół niego, zmieniając drobiazgi w małe cuda – kredkę w srebrną, piórko w tęczowe, a książeczkę w taką, której obrazki poruszały się delikatnie.

Pewnego wieczoru Franek usiadł na nocnik i pomyślał o mamie, która właśnie wróciła zmęczona z pracy. Wyobraził sobie, jak daje jej kwiatka. Iskierka wyskoczyła, a na półce pojawił się mały, prawdziwy goździk. Mama weszła do pokoju, powąchała kwiat i uśmiechnęła się ciepło. „Skąd on się wziął?” – zapytała. Franek uśmiechnął się tajemniczo. „Z cierpliwości” – szepnął.

Od tamtej pory Franek nie spieszył się już tak bardzo. Zrozumiał, że magia nocnika nie polegała na błyskach i złocie, ale na chwilach spokoju, które sam sobie podarował. Każdego wieczoru siadał na swoim białym nocniku, patrzył na księżyc na dnie i myślał o czymś dobrym. Czuł się wtedy bezpieczny i szczęśliwy.

A gdy kładł się spać, gwiazdy za oknem migotały jak te iskierki z nocnika. Franek ziewnął, przytulił pluszowego psa i szepnął: „Dobranoc, mała magio.” I zasnął spokojnie, wiedząc, że jutro znów będzie mógł zwolnić i zobaczyć coś pięknego.