Niesforny Kicuś

— Bajka do czytania —

Mały króliczek Kicuś miał miękkie, szare futerko i wielkie, brązowe oczy. Lubił skakać po łące i nie zawsze słuchał tego, co mówiła mama. „Kicusiu, nie oddalaj się!” – wołała mama, ale Kicuś i tak skakał dalej.

Pewnego dnia Kicuś pobiegł za motylem – dalej i dalej, aż znalazł się w gęstym lesie. „Ojej, gdzie jestem?” – zastanawiał się. Nagle usłyszał trzask gałęzi. To była mała wiewiórka Ruda, która też uciekła od swojej mamy. „Też nie słuchasz?” – zapytała. „Nie lubię słuchać” – odpowiedział Kicuś.

Ruda zaprowadziła Kicusia na polanę, gdzie bawił się ptaszek Turlik. Turlik nie chciał wracać do gniazda na obiad. „A co będzie, jak zrobi się ciemno?” – zastanawiał się Kicuś. „Nie myślę o tym!” – zaćwierkał Turlik. Wkrótce dołączył do nich jeżyk Kolczatek, który nie chciał iść spać.

Nagle zza chmur wyszło słońce i zrobiło się bardzo gorąco. Zwierzątkom zachciało się pić. „Gdzie znajdziemy wodę?” – martwił się Kicuś. Nikt nie wiedział. Wtedy przypomniał sobie, jak mama mówiła: „Szukaj strumyka, tam jest woda”. „Mama mi mówiła!” – zawołał Kicuś. Pobiegli w stronę, którą wskazał, i po chwili usłyszeli plusk wody.

Nad strumykiem napiły się do syta. „Mądra twoja mama” – powiedziała Ruda. „Moja też mówiła, żeby nie biegać za daleko” – dodała. Kicuś westchnął: „Może naprawdę warto słuchać?”. Wszystkie zwierzaki kiwnęły głowami i postanowiły wrócić do swoich domków.

Kiedy Kicuś wbiegł do norki, mama już czekała z marchewką. „Bałam się o ciebie, synku” – powiedziała cicho. Kicuś przytulił się do mamy. „Mamo, przepraszam. Będę lepiej słuchał” – obiecał. Mama pogłaskała go po uszach. „Jesteś dzielny, że wróciłeś”.

Wieczorem Kicuś leżał w swoim łóżeczku. Przez okno wpadało światło gwiazd. Mama usiadła obok i nuciła kołysankę. „Śpij, króliczku, śpij. Jutro znów będziesz skakał, ale pamiętaj – słuchaj serduszka i mamy” – szepnęła. Kicuś zamknął oczy, a gwiazdy cichutko mrugały. Dobranoc, Kicusiu.