Niedźwiedź i leśna skarbnica

— Bajka do czytania —

W głębi Zielonego Lasu, tam gdzie promienie słońca przebijały się przez liście jak złote nici, mieszkał duży, puchaty niedźwiedź o imieniu Tuliś. Jego ulubionym zajęciem było zbieranie wiosennych jagód i chowanie ich w starej dziupli spróchniałego dębu.

Każdego ranka Tuliś budził się, przeciągał swoje wielkie łapy i szedł na polanę pełną krzaczków borówek. Zbierał jagodę po jagodzie, a gdy koszyk był pełny, biegł do swojej skrytki. Nikomu nie mówił o tym miejscu, nawet małej wiewiórce Kiki, która często biegała za nim i ciekawie zerkała.

Pewnego popołudnia Tuliś zasnął pod dębem, a tymczasem Kiki przypadkiem odkryła jego kryjówkę. Była zachwycona – tyle pysznych jagód! Ale zamiast je zjeść, pobiegła do lisa, zająca i sowy, wołając: „Chodźcie, coś wam pokażę!”. Zwierzęta stanęły przed dziuplą i westchnęły z zachwytu.

„Jakie piękne!” – pisnął zając. „Czy ktoś wie, czyje to?” – zapytała mądra sowa. Kiki przyznała, że to skarb Tulisia. Wtedy lis szepnął: „A może byśmy tak zostawili mu liścik z podziękowaniem? I przynieśli coś od siebie?”. Pomysł spodobał się wszystkim.

Gdy Tuliś się obudził, zdziwił się, że dziupla jest pusta. Ale tuż obok leżał mały liść, a na nim rysunki: wiewiórka z orzechem, lis z szyszką, zając z marchewką i sowa z piórkiem. Na dole było napisane: „Dziękujemy za jagody! Zapraszamy na wspólną ucztę przy starym dębie”.

Niedźwiedź poczuł coś dziwnego – najpierw smutek, że jego skarb zniknął, potem ciepło w sercu. Pobiegł na polanę, a tam czekały na niego zwierzęta z koszami pełnymi leśnych przysmaków. „To dla ciebie, Tulisiu!” – zawołała Kiki. „Chcemy się podzielić tym, co mamy”.

Od tamtego dnia Tuliś już nie chował jagód tylko dla siebie. Co rano zbierał owoce, a potem siadał pod dębem i częstował wszystkich przechodzących. Czasem Kiki przynosiła orzechy, lis – grzyby, a zając – słodkie korzonki. Dzielenie się smakowało o wiele lepiej niż samotne chrupanie.

Gdy zapadał zmrok, a księżyc rozwieszał srebrne firanki nad lasem, Tuliś kładł się w swojej kryjówce. Zamiast jagód miał teraz w sercu pełno przyjaźni. Przymykał oczy, słysząc szum drzew i ciche „dobranoc” od Kiki. Wiedział, że największym skarbem jest dzielenie się z innymi.