Bajka o małym motorze, który nauczył się czekać

— Bajka do czytania —

W małym, kolorowym miasteczku Mrugacze mieszkał mały czerwony motor o imieniu Motorcio. Miał okrągłe, błyszczące reflektory i dwa małe kółka, które zawsze chciały jechać szybko, szybciutko, najszybciej na świecie.

Każdego ranka Motorcio budził się pierwszy. – Hop! – mówił i już chciał wyjechać z garażu, ale starszy, niebieski motor o imieniu Błękitek zawsze zatrzymywał go na progu. – Zaczekaj – mówił łagodnie Błękitek – najpierw sprawdźmy, czy droga jest bezpieczna.

Motorcio tupał oponą. – Ale ja chcę jechać już! – krzyczał i wyrywał się do przodu. Pewnego razu, gdy Błękitek odwrócił się na chwilę, Motorcio czmychnął sam na ulicę. Pędził tak szybko, że aż mu reflektory świeciły na niebiesko z wrażenia.

Na zakręcie spotkał małego rowerka, który niósł wielki kosz z jabłkami. – Ustąp mi! – zawołał Motorcio. Ale rowerek był tak załadowany, że ledwo się toczył. Motorcio z impetem wjechał w kosz i jabłka potoczyły się po całej jezdni.

Zrobiło mu się bardzo wstyd. Spuścił reflektory i cichutko zawrócił. Po drodze spotkał Błękitka, który spokojnie jechał w jego stronę. – Widzisz – powiedział Błękitek – czasem warto poczekać, żeby inni mogli przejść bezpiecznie.

Motorcio pomógł pozbierać jabłka, a potem cały dzień jeździł powoli, patrząc, jak inne pojazdy ustępują sobie drogi. Zobaczył, że mały traktorek czeka na kurczaki przechodzące przez ulicę, a stary tramwaj zwalnia, żeby piesek mógł spokojnie przejść.

Wieczorem Motorcio zaparkował obok Błękitka. – Już wiem – szepnął – że cierpliwość jest jak ciepłe światło. Rozświetla drogę wszystkim, nie tylko mnie. Błękitek uśmiechnął się reflektorami i przykrył Motorcia swoim cieniem, żeby ten lepiej widział gwiazdy.

Motorcio zamknął oczy, a jego silniczek zaszumiał cichutko jak najłagodniejszy sen. Nad miasteczkiem Mrugacze zapadła cisza, tylko księżyc mrugał do małego motoru: – Dobranoc, Motorcio. Dobrze, że już umiesz czekać.