Bajka o morswinie, który szukał nocnej ciszy

— Bajka do czytania —

Mały morswin Krzyś mieszkał w miękkim, puchatym domku z trawy i mchu. Każdego wieczoru, gdy na niebie pojawiały się pierwsze gwiazdy, Krzyś kładł się spać. Ale tej nocy coś było nie tak.

Krzyś przewracał się z boku na bok. Zza okna dochodził szum wiatru, a z daleka słychać było pohukiwanie sowy. – Za głośno – szepnął Krzyś i zakrył uszy łapkami. Chciał znaleźć miejsce, gdzie panuje prawdziwa cisza.

Wyszedł więc na łąkę. Spotkał tam pszczółkę Zosię, która nuciła cichutko piosenkę. – Zosiu, czy wiesz, gdzie jest cisza? – zapytał Krzyś. – Cisza? – zdziwiła się pszczółka. – Ja słyszę tylko brzęczenie kwiatów. Może za stawem?

Krzyś pobiegł nad staw. Żabka Filomena pluskała się w wodzie, a jej małe nóżki robiły „chlap, chlap”. – Filomeno, gdzie znajdę ciszę? – zapytał morswin. – Cisza? – zaśmiała się żabka. – Tu słychać tylko kropelki wody. Spróbuj w lesie.

W lesie było ciemno i tajemniczo. Mały jeżyk Igiełka szedł powoli, szeleszcząc liśćmi. – Igiełko, wiesz, gdzie jest cisza? – szepnął Krzyś. Jeżyk zatrzymał się. – Cisza jest tam, gdzie nikt nie hałasuje. Ale ja lubię szelest liści. Może w twoim domku?

Krzyś westchnął. Wrócił do swojego puchatego domku. Położył się na miękkim posłaniu i zamknął oczy. Wtedy usłyszał coś nowego – swoje własne, spokojne serduszko: „lup, lup, lup”.

– To jest cisza – uśmiechnął się morswin. – Cisza nie jest w lesie ani nad stawem. Cisza jest w moim serduszku, gdy jestem spokojny. I wtedy nawet szum wiatru staje się kołysanką.

Krzyś przeciągnął się, ziewnął i przymknął oczy. Gwiazdy na niebie mrugały do niego cichutko. – Dobranoc, Krzysiu – szepnął wiatr. I mały morswin zasnął, słuchając bicia swojego serca.