Bajka o platniku, który chciał fruwać

— Bajka do czytania —

W małym zoo, w cieniu wielkich drzew, mieszkał mały platnik o imieniu Kłapcio. Miał brązową sierść, dziób jak kaczka i ogon jak bóbr. Każdego dnia patrzył na ptaki fruwające nad stawem i wzdychał.

– Jakbym chciał tak latać! – mówił Kłapcio do swojej przyjaciółki, wiewiórki Rudki. – Ptaki są takie szczęśliwe, mogą wzbić się w niebo i oglądać świat z góry.

Rudka, która skakała z gałęzi na gałąź, odpowiedziała: – Ale ty, Kłapciu, masz coś, czego ptaki nie mają. Potrafisz pływać jak ryba i kopać nory jak kret!

Kłapcio jednak nie słuchał. Pewnego dnia postanowił, że spróbuje latać. Wspiął się na kamień, rozłożył swoje małe łapki i skoczył. Ale zamiast wzbić się w powietrze, wylądował z pluskiem w stawie.

– Och, och! – zawołał, otrzepując się z wody. Wtedy z wody wyłoniła się stara żółwica Zosia. – Nie smuć się, mały – powiedziała łagodnie. – Każdy z nas ma swoje dary. Ty potrafisz nurkować i zbierać muszelki, a ja chodzę powoli, ale widzę wszystko dookoła.

Kłapcio popatrzył na swoje odbicie w wodzie. Zobaczył swój dziób, ogon i błoniaste łapki. Nagle zrozumiał, że nie musi być ptakiem. Może być sobą. I to jest wspaniałe!

– Dziękuję, Zosiu – szepnął. – Masz rację. Będę najlepszym platnikiem, jakim tylko mogę być!

Wieczorem Kłapcio położył się w swojej miękkiej norce. Rudka przyniosła mu kilka orzechów, a żółwica Zosia opowiedziała cichą historię o gwiazdach. Kłapcio zamknął oczy i poczuł, jak spokój otula go jak ciepły kocyk. Dobranoc, mały platniku. Śpij słodko.