Bajka o misiu Pysiu, który zgubił swój miód

— Bajka do czytania —

Był sobie mały, brązowy miś o imieniu Pysio. Mieszkał w przytulnej norce na skraju lasu, a jego największym skarbem był wielki słoik miodu. Każdego wieczoru, przed snem, Pysio zjadał łyżeczkę słodkiego miodu i uśmiechał się do księżyca. Aż pewnego dnia... słoik zniknął.

Pysio przeszukał całą norkę – pod leśnym liściem, za kamieniem, nawet wśród suchych gałązek. Miodu nie było. Zasmucony usiadł na progu i westchnął. Jak tu spać bez słodkiej łyżeczki? Wtedy usłyszał ciche pukanie.

To wiewiórka Pola przyniosła mu orzeszka. – Pysiu, widziałam, że jesteś smutny. Może chcesz orzeszka? – zapytała. Pysio podziękował, ale orzech nie zastąpił mu miodu. Pola zasugerowała, by poszukał pomocy u innych zwierząt.

Pysio wyruszył w las. Spotkał sowę Zosię, która radziła: – Sprawdź w starej dziupli, czasem pszczoły zostawiają tam małe zapasy. Pysio wspiął się na drzewo, ale w dziupli znalazł tylko puste plastry. Zszedł smutny jeszcze bardziej.

Nagle zza krzaka wyszedł lis Rufi. – Pysiu, widziałem twojego misia? – zaśmiał się. – Mówię o twoim słoiku. Leżał nad strumieniem. Pszczoły go zabrały, bo myślały, że to ich domek. Pysio pobiegł nad strumień.

Tam zobaczył pszczoły krzątające się wokół słoika. – To mój miód! – zawołał. Królowa pszczół powiedziała: – Wybacz, myśleliśmy, że to porzucony skarb. Możemy się podzielić – damy ci połowę, a resztę zatrzymamy na zimę. Pysio zgodził się z uśmiechem.

Wrócił do norki z połową słoika. Usiadł na progu i czuł ciepło w sercu. Nie tylko miód go ucieszył, ale to, że znalazł przyjaciół, którzy pomogli. Od tej pory Pysio zawsze dzielił się swoim miodem z innymi.

Gdy zapadł zmrok, mały miś schował słoik na półkę, położył się w miękkim mchu i popatrzył przez okno na gwiazdy. Zamknął oczy, a w lesie zapanowała cisza. Dobranoc, Pysiu – szepnął wiatr. Dobranoc – odpowiedział cicho miś i zasnął.