Igloo i śnieżna przygoda

— Bajka do czytania —

Daleko na północy, gdzie śnieg jest miękki jak puch, a lód błyszczy jak diamenty, mieszkał mały miś polarny o imieniu Igloo. Każdego dnia bawił się na śnieżnych pagórkach, robiąc śnieżne anioły i zjeżdżając na brzuszku z lodowych górek.

Pewnego dnia, gdy Igloo turlał się po śniegu, zobaczył małego pingwina Pikuś, który machał do niego skrzydłem. 'Hej, Igloo! Chcesz się pobawić?' – zapytał Pikuś. Ale Igloo pokręcił głową i powiedział: 'Lubię bawić się sam.' Pingwin posmutniał i odszedł.

Igloo dalej bawił się w swoim kąciku, ale po chwili zrobiło mu się trochę nudno. Śnieżne anioły były fajne, ale cisza wokół była zbyt duża. Zobaczył, jak Pikuś i foka Fela śmieją się razem, budując śnieżny zamek.

'Może jednak dołączę?' – pomyślał Igloo i powoli podszedł do przyjaciół. 'Czy mogę się z wami bawić?' – zapytał nieśmiało. 'Oczywiście!' – zawołali radośnie. I tak zaczął się najwspanialszy dzień Igloo.

Razem zbudowali ogromne igloo, w którym zmieścili się wszyscy. Potem ślizgali się po lodzie, robili śnieżne kule i tańczyli w rytm wiatru. Igloo zapomniał, że kiedykolwiek chciał być sam. Śmiech przyjaciół był jak ciepły koc.

Gdy słońce zaczęło chować się za horyzont, wszystkie zwierzęta zmęczone, ale szczęśliwe, pożegnały się. Igloo przytulił Pikusia i Felę. 'Dziękuję za wspaniały dzień' – szepnął. 'Jutro znów się spotkamy!' – odpowiedzieli.

Mama misia czekała na niego w norze. 'Mamo, dzisiaj bawiłem się z przyjaciółmi i było cudownie' – powiedział Igloo, ziewając. Mama pogłaskała go po futerku i ułożyła do snu.

Igloo zamknął oczy, a nad śnieżną krainą zaświeciły gwiazdy. 'Dobranoc, mały misiu' – szepnął wiatr. I wszystko wokół stało się ciche i spokojne.