Bajka o misiu koali, który szukał swojej piosenki

— Bajka do czytania —

W gęstwinie eukaliptusowego lasu, gdzie liście pachniały miętą, a papugi kolorowały niebo, mieszkał mały miś koala o imieniu Kłapeć. Kłapeć miał mięciutkie, szare futerko, duże okrągłe uszy i nos jak czarny guzik. Każdego wieczoru, gdy słońce chowało się za wzgórzami, Kłapeć siadał na swojej ulubionej gałęzi i nasłuchiwał. Słyszał cykanie świerszczy, szum wiatru i dalekie pohukiwanie sów. Ale najbardziej podobały mu się piosenki, które śpiewały inne zwierzęta. Ptaki wyśpiewywały trele, dingo wyły do księżyca, a żaby rechotały wesoło w stawie. Kłapeć też chciał mieć swoją piosenkę.

Pewnego ranka Kłapeć postanowił, że wyruszy w podróż, by znaleźć swoją melodię. Zeskoczył z gałęzi i potruchtał w stronę rzeki. Po drodze spotkał kangura Skoczka, który radośnie podskakiwał. – Skoczku, jak ty znajdujesz swoją piosenkę? – zapytał Kłapeć. Kangur zatrzymał się i wzruszył ramionami. – Ja po prostu skaczę, a piosenka sama przychodzi – odpowiedział i pognał dalej. Kłapeć spróbował skakać, ale jego krótkie łapki nie nadawały się do takich podskoków. Przewrócił się na miękki mech i westchnął.

Następnego dnia koala dotarł na polanę, gdzie tańczyły emu. – Jak wy znajdujecie swoją piosenkę? – zapytał. Emu zatrzepotały piórami. – My biegamy i tupiemy, a rytm sam się rodzi – odpowiedziały. Kłapeć spróbował biegać i tupać, ale jego łapki były za małe, a brzuszek za okrągły. Zmęczony usiadł pod krzakiem. – Może ja w ogóle nie mam swojej piosenki – szepnął ze smutkiem.

Wtedy zza krzaka wyłoniła się stara żółwica Zosia. – Dlaczego jesteś taki smutny, mały przyjacielu? – zapytała łagodnie. Kłapeć opowiedział jej o swojej wyprawie. Żółwica uśmiechnęła się mądrze. – Wiesz, piosenki nie zawsze są głośne. Czasem są cichutkie jak szept. Posłuchaj swojego serca. Kłapeć zamknął oczy i wsłuchał się w siebie. Najpierw usłyszał tylko bicie własnego serca: puk-puk, puk-puk. Potem, gdy oddychał głęboko, usłyszał cichutkie mruczenie, które wydobywało się z jego gardła. To było takie delikatne, że prawie go nie słyszał.

Kłapeć otworzył oczy i spróbował zamruczeć głośniej. Mmmm-mmm – zabrzmiało w ciszy. Żółwica Zosia pokiwała głową. – Widzisz? Twoja piosenka jest w tobie od zawsze. To spokojne mruczenie, które uspokaja innych. Kłapeć poczuł, jak ciepło rozlewa mu się po brzuszku. Wrócił na swoją gałąź, usiadł wygodnie i zaczął mruczeć cichą, kołyszącą melodię. Ptaki przestały śpiewać i przysiadły obok, żeby posłuchać. Nawet wiatr ucichł, by nie zagłuszyć tego dźwięku.

Od tej pory każdego wieczoru Kłapeć siadał na gałęzi i mruczał swoją piosenkę. Nie była głośna ani skomplikowana, ale płynęła prosto z serca. Zwierzęta w lesie przychodziły, by posłuchać tego spokojnego mruczenia, które pomagało im zasnąć. Kłapeć zrozumiał, że nie trzeba być kimś innym, by mieć coś pięknego do zaoferowania. Wystarczy być sobą.

Gdy zapadł zmrok, a na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy, Kłapeć wtulił się w liście eukaliptusa. Jego mruczenie stało się jeszcze cichsze, jakby samo zamieniało się w sen. Wokół niego zapadła cisza, przerywana tylko delikatnym szelestem liści. Kłapeć przymknął oczy, a jego oddech wyrównał się. I tak, pod rozgwieżdżonym niebem, mały koala zasnął, słysząc w snach swoją własną, wyjątkową piosenkę.